ทุกคนในเมืองเจาเกอล้วนแต่กำลังอพยพ แต่ในวังหลวงกลับเงียบเชียบ
ที่คนในวังหลวงไม่ยอมอพยพย่อมต้องมีสาเหตุ ทั้งในด้านจิตใจและในด้านเหตุผล
และแน่นอนว่าย่อมเป็นเพราะในวังหลวงมีข่ายพลังที่เจ็ดสำนักใหญ่ร่วมมือกันตั้งขึ้นมา ต่อให้เป็นการโจมตีจากยอดฝีมือขั้นทะลวงสวรรค์ก็สามารถต้านทานได้
แม้นจะรู้เรื่องเหล่านี้ก็มิได้หมายความว่าจะขจัดความหวาดกลัวทั้งหมดออกไปได้ แผ่นดินไหวขึ้นมาอีกครั้ง เสาคานภายในตำหนักส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดขึ้นมา เศษฝุ่นร่วงตกลงมาเล็กน้อย ภายในวังหลวงมีเสียงกรี๊ดร้องของนางกำนัลดังขึ้นมา จนกระทั่งเหล่าขันทีที่เดินอยู่ในตำหนักต่างๆ ตะโกนเสียงดังขึ้นมา เสียงกรีดร้องถึงได้ค่อยๆ เงียบหายไป
กองทัพเสินเว่ยยืนอยู่ในวังหลวง ในมือถือธนูวิเศษ จ้องมองดูความเคลื่อนไหวรอบด้านอย่างระมัดระวัง มิได้สนใจเรื่องที่เกิดขึ้นด้านหลังเลย
วังหลวงที่ไม่มีเสียง เงียบเชียบจนเหมือนสุสาน ทำให้รู้สึกใจสั่นขึ้นมาด้วยความหวาดกลัว
พระสนมหูยืนอยู่หน้าตำหนัก มองดูการเปลี่ยนแปลงของเมฆบนท้องฟ้า ใบหน้าเผยให้เห็นถึงความหวาดกลัว
นางไม่รู้ว่าเมืองเจาเกอเกิดอะไรขึ้น แต่ข่ายพลังภายในวังหลวงทำงาน เช่นนั้นจะต้องเป็นเรื่องใหญ่อย่างแน่นอน
ห่างไปไม่ไกลมีเสียงกู้ชิงดังขึ้นมา “องค์ชายเชิญฝึกต่อพ่ะย่ะค่ะ”
พระสนมหูหมุนตัวกลับไปมอง ก่อนจะเห็นลูกชายของตัวเองยืนท่าโก่งคันธนูอยู่ข้างหน้าต่าง เตรียมออกหมัด จึงอดรู้สึกตกใจขึ้นมาไม่ได้
น
