เมืองเจาเกอถูกความมืดปกคลุม กำลังอยู่ในช่วงที่มืดที่สุดก่อนเวลารุ่งสางจะมาถึง
ภายในเรือนแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากวัดไท่ฉางพลันมีเสียงดังขึ้น คล้ายมีอะไรบางอย่างตกแตก
ลู่กั๋วกงตื่นขึ้นมาจากความฝัน ยันกายลุกขึ้นนั่ง มองไปที่พื้นพบว่ามีเครื่องลายครามที่ล้ำค่าชิ้นหนึ่งได้ตกลงมาแตกเป็นเสี่ยงๆ สีหน้าจึงเปลี่ยนขึ้นมาทันที
ดึกขนาดนี้แล้วยังจะมีใครมาเรียก? หรืออาจารย์เซียนจิ๋งจิ่วกลับมาแล้ว?
เขาพลันรู้สึกวิงเวียนขึ้นมา เมื่อลุกขึ้นยืนจึงรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย แต่กลับได้ยินเสียงดังวุ่นวายจากด้านนอกประตู จึงพบว่าเรื่องราวไม่ถูกต้องเสียแล้ว เขาผลักประตูออกไป ก่อนจะพบว่าเรือนกั๋วกงกำลังตกอยู่ในสภาพวุ่นวาย
โคมไฟที่เพิ่งจุดขึ้นมา ค่อยๆ ส่องสว่างระเบียงทางเดิน
ลู่หมิงรีบพาพวกพ่อบ้านเข้ามา ในมือกำลังมัดกางเกงอยู่
“มีอะไรหรือ?” ลู่กั๋วกงมองดูบุตรชาย พลางกล่าวถามด้วยสีหน้าคร่ำเคร่ง
ลู่หมิงกล่าว “แผ่นดินไหว เมื่อครู่ไหวแรงมากขอรับ”
ลู่กั๋วกงถึงได้รู้ว่าเหตุใดตนเองจึงรู้สึกวิงเวียนเล็กน้อยหลังตื่นขึ้นมา
ภายในเรือนกั๋วกงมีคนตื่นขึ้นมามากขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะพากันวิ่งออกมายังลานด้านนอกด้วยสีหน้าสับสนและหวาดกลัว
สถานการณ์ที่ด้านนอกเรือนกั๋วกงเองก็ไม่ต่างกันเท่าไร
ชาวบ้านที่ตกใจตื่นขึ้นมาพากันออกมาบนถนน อุ้มเด็กเล็ก จูงคนแก่ เสื้อผ้าไม่เรียบร้อย แม้จะขยี้ตา แต่ความง่วงได้หายไปจนหมดแล้ว
เสียงระฆังดังสะท้อนไปมาระ
