วี่ยเชียนเหมินส่งเสียงเหอะออกมา มิได้ลงมืออีก แต่เห็นได้ชัดว่าหากคุกสะกดมารเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ เขาก็จำเป็นต้องทำเรื่องอะไรสักอย่าง
จินหมิงเฉิงมองไปทางจางอี๋อ้ายและเหอกั๋วกง พลางกล่าวว่า “ฝ่าบาททรงสั่งให้พวกท่านรีบอพยพชาวเมืองทุกคนในเมืองเจาเกอ”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ เหอกั๋วกงและจางอี๋อ้ายต่างตกตะลึง พวกเขาถามซ้ำว่า “ทุกคน?”
จินเหมิงเฉิงกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ถูกต้อง”
……
……
ไม่ว่าจะเข้าใจหรือไม่เข้าใจก็ล้วนแต่ต้องทำตาม เพราะนี่คือพระบัญชาของฮ่องเต้
จางอี๋อ้ายและเหอกั๋วกงรีบจากไปอย่างรวดเร็ว เรียกรวมเจ้าหน้าที่ของกรมชิงเทียนและเจ้าหน้าที่ทุกๆ ฝ่ายในราชสำนัก จากนั้นเริ่มอพยพชาวเมืองในเมืองเจาเกอ
ในเวลานี้ผู้บำเพ็ญพรตในเมืองเจาเกอและสำนักบางสำนักที่อยู่ในละแวกใกล้เคียงได้แสดงความสำคัญของพวกเขาออกมา
นอกจากเรือบินที่ร่อนลงมาเป็นระยะๆ แล้ว สิ่งที่สำคัญกว่านั้นก็คือพวกเขาซึ่งได้รับอนุญาตให้บินไปมาบนท้องถนนได้เป็นกรณีพิเศษได้ทำให้ชาวบ้านที่กำลังอพยพบางส่วนรู้สึกปลอดภัย แต่บางส่วนก็รู้สึกหวาดกลัว
เมื่อมีผู้บำเพ็ญพรตช่วยเหลือ กองทัพเสินเว่ยก็สามารถใช้วิธีที่รุนแรงในการรักษาระเบียบภายในเมืองได้อย่างสะดวก
ม้าเหล็กที่ตัวใหญ่ราวภูเขาได้ตัดคลื่นมนุษย์ที่เบียดเสียดยัดเยียดกันให้กลายเป็นคลื่นที่แตกกระสานซ่านเซ็นไร้ซึ่งพลัง จากนั้นก็ส่งออกไปจากเมืองผ่านทางประตูเมืองและเรือบิน
ทุกคนในเมืองเจาเกอต้องอ
