“บนกระบี่มีพิษ!”
ผนังหินสีชมพูเริ่มเน่าเปื่อยด้วยความเร็วที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ต้นเหตุที่ทำให้เน่าเปื่อยเป็นเพราะไอพลังสีเขียวที่ค่อยๆ ปล่อยออกมาจากบนกระบี่เหล็ก
พิษอะไรจึงทำให้สัตว์เทพประจำสำนักเจ็บปวดได้ขนาดนี้?
คำตอบมีเพียงหนึ่งเดียว
นั่นก็คือพิษของตัวสัตว์เทพเอง
หรือก็คือน้ำสีเขียวที่อยู่ในบึง
กระบี่เหล็กแช่อยู่ในบึงมาเป็นเวลาสามปี มันไม่ได้ถูกกัดกร่อน หากแต่ดูดซับพิษที่อยู่ในบึงเข้าไป
ตอนนี้กระบี่เหล็กนี้เป็นเหมือนกรงเล็บผีที่ยื่นออกมาจากแม่น้ำหมิง เพียงข่วนเล็กน้อยก็ทำให้คนรู้สึกเจ็บปวดจนอยากจะตายได้
สีหน้าของชายชราขาวซีด เอามือกุมหน้าอกเอาไว้ จ้องมองจิ๋วจิ่วพลางตะโกนออกมาอย่างโกรธแค้น “สารเลวชิงซาน วันนี้ต่อให้ต้องบาดเจ็บภายใน ข้าก็ต้องฆ่าเจ้าให้ได้ ข้าจะฉีกเจ้าออกเป็นชิ้นๆ จากนั้นลากเอาวิญญาณของเจ้าออกมา แล้วใช้ลมพายุทรมานมัน!”
นับตั้งแต่ที่เขาพูดคำว่าสารเลวชิงซาน คุกสะกดมารก็มีสายฟ้าฟาดลงมา ลมพายุคลุ้มคลั่ง กรวดทรายปลิวว่อน
น้ำที่อยู่ในบึงสีเขียวลอยข้ามหน้าผามาเหมือนน้ำตกกลับหัว ก่อนจะตกลงมาราวพายุฝน
จิ๋งจิ่วหลบหลีกอย่างยากลำบากอยู่ในพลังอันคลุ้มคลั่ง แล้วก็คล้ายเปลวเทียนที่อยู่ท่ามกลางสายลมที่อาจจะดับลงทุกเมื่อ แต่ในตอนที่มันส่องสว่างขึ้นมาอีกครั้ง มันก็อยู่ห่างออกไปไกลแล้ว
เสียงฟ้าคำรามจำนวนนับไม่ถ้วนระเบิดขึ้นมาพร้อมกัน ภายในคุกสะกดมารอันมืดมิดถูกส่องสว่าง สายฟ
