าลิ้มรสความเจ็บปวดจากการที่ดวงจิตต้องถูกเฉือนออกไปทีละน้อย”
จิ๋งจิ่วมองเขาพลางกล่าว “ดูเหมือนความเกลียดชังที่บรรพจารย์ของสำนักจงโจวมีต่อสำนักชิงซานจะรุนแรงอย่างมากอย่างที่คิดเอาไว้จริงๆ”
ชายชราตะคอกเสียงดัง “แล้วยังไง? ก็ข้าไม่ชอบแมลงที่บินมาอย่างพวกเจ้า! เห็นแล้วมันน่ารำคาญ อยากจะพ่นไฟเผาพวกเจ้าให้ตายไปเสียทีเดียว!”
จิ๋งจิ่วกล่าว “เข้าใจ ข้าก็ไม่ชอบคนแก่ที่เขาอวิ๋นเมิ่งเช่นเดียวกัน ยุติธรรมดี เจ้าอยากจะทำร้ายข้า ข้าก็จะทำร้ายเจ้า นี่ก็ยุติธรรมเช่นเดียวกัน”
ในตอนแรก ชายชราเตรียมจะกลืนกินจิ๋งจิ่ว จากนั้นค่อนใช้วิชาค้นหาดวงจิตอ่านเศษชิ้นส่วนความทรงจำของเขา
ตอนนั้นจิ๋งจิ่วเคยบอกไว้แล้วว่าความเจ็บปวดทั้งหมดที่เขาพยายามเอามาลงกับศิษย์ชิงซานจะกลับคืนไปหาเขา
ข้อมือของจิ๋งจิ่วขยับเล็กน้อย กระบี่เหล็กหมุนเป็นครึ่งวงกลมอยู่ในรอยแตกของผาหิน ผนังสีชมพูด้านในเปลี่ยนเป็นแหลกเหลว ของเหลวที่เป็นเหมือนลาวาไหลทะลักออกมา
ชายชราส่งเสียงอึกในลำคอ เม็ดเหงื่อผุดออกมาจากบนหน้าผาก ก่อนจะถูกลมพัดหายไป น้ำเสียงสั่นเครือขึ้นมาเบาๆ
“ข้าคือฟ้าดิน กว้างใหญ่ไพศาล ความเสียหายเพียงเท่านี้ยังน้อยกว่าเวลายุงกัดเสียอีก ความเจ็บปวดเท่านี้เจ้าคิดว่าจะ…อ๊าก!”
ทันใดนั้นเอง เขาพลันร้องอย่างเจ็บปวดออกมา
เสียงกรีดร้องดังสะท้อนไปบนชั้นสองของคุกสะกดมารอันกว้างใหญ่ ดูน่ากลัวเป็นยิ่งนัก
ชายชราเอามือกุมหน้าอก ส่งเสียงตะโกนดุร้าย
