จึงกล่าวอย่างพอใจ “กล้ามเนื้อไม่เลว พลังอันชั่วร้ายเต็มเปี่ยม ถือเป็นมื้อหลักได้”
ยอดฝีมือพรรคมารผู้นั้นคล้ายจะรู้ถึงสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในคุกสะกดมาร จึงตะคอกเสียงดังว่า “เจ้าปีศาจ จะฆ่าก็ฆ่า อย่าได้หวังจะดูหมิ่นข้า!”
ชายชรามิได้สนใจเขา สองมือออกแรงเล็กน้อย กระชากแขนข้างขวาของยอดฝีมือพรรคมารผู้นั้นออกมา
โลหิตสดๆ สาดกระจาย ใบหน้าอันเจ็บปวดของยอดฝีมือพรรคมารผู้นั้นขาวซีด แต่เขากลับแค่ส่งเสียงอึกอยู่ในลำคอ
เพราะแขนที่ขาดไป กุญแจพลังวิญญาณจึงคลายออกเล็กน้อย เขารวบรวมปราณก่อกำเนิดกระแทกไปที่หัวสมอง ด้วยหวังจะตายอย่างรวดเร็ว
ริมผามีพลังอันรุนแรงสายหนึ่งปรากฏขึ้น
ชายชราตะปบลำคอของเขา มองดูเขาพลางกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ต่อให้เป็นชายชาตรี แต่ถ้าตายแล้วเนื้อก็ไม่อร่อยเช่นกัน”
ครั้นพูดจบ เขาก็โยนยอดฝีมือพรรคมารผู้นั้นตกลงไปจากหน้าผา
ชายชราโบกมือ พลังอันรุนแรงสายนั้นพุ่งผ่านปลายนิ้วของเขา ทะลุเข้าไปในร่างกายของยอดฝีมือพรรคมาร ปิดผนึกการหมุนเวียนของลมปราณเอาไว้ ทำให้เขาไม่สามารถขยับเขยื้อนได้
ยอดฝีมือพรรคมารผู้นั้นตกลงไปในบึงสีเขียวที่อยู่ในส่วนลึกที่สุด น้ำสีเขียวกระเด็นขึ้นมา หลังผลุบๆ โผล่ๆ อยู่หลายครั้ง เนื้อหนังของเขาก็เริ่มหลุดลอก ก่อนจะจมลงไปในบึง
ชายชรายืนอยู่ริมผา มองดูภาพที่อยู่ในบึง
เขาลูบท้อง เรอออกมาทีหนึ่ง รู้สึกว่าในที่สุดก็เริ่มอิ่มเสียที อารมณ์เองก็เปลี่ยนเป็นดีขึ้นกว่าเดิม
ใ
