ึ้นมาได้?
ชายชรากล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ออกมา”
ชายวัยกลางคนอยากจะบอกว่าสองเท้าของตัวเองถูกตรวนล่ามเอาไว้อยู่ จึงก้มหน้ามองไป แต่กลับพบว่าตรวนได้เปิดออกตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ จึงรีบเดินตามออกไป
ทั่วทุกที่บนหน้าผาล้วนแต่เต็มไปด้วยเสียงตะโกนอย่างคุ้มคลั่งและเสียงร้องเพลง ส่วนนักโทษที่มีสติเหล่านั้นต่างก็รู้สึกหวาดกลัวจนไม่กล้าส่งเสียงใดๆ ออกมาเมื่อมองเห็นชายชราผู้นั้น
ชายชรามองไปยังหน้าผาที่อยู่ในความมืดมิด เสียงตะโกนและเสียงร้องเพลงอันบ้าคลั่งเหล่านั้นพลันหยุดลง จากนั้นเขาหันมามองชายวัยกลางคนแล้วพูดว่า “เจ้าอยากส่งจดหมายให้ใคร?”
ชายวัยกลางคนกล่าว “ข้าไม่รู้ว่าจดหมายฉบับนี้ส่งให้ใคร แต่ตอนนี้ดูแล้วน่าจะส่งให้ท่าน”
ชายชรากล่าวถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย “เจ้ารู้ว่าข้าเป็นใคร?”
ชายวัยกลางคนส่ายศีรษะ
ปู้เหล่าหลินรู้ว่าองค์ชายจิ่งซินไม่มีทางกล้าปิดบังสำนักจงโจว เช่นนั้นไม่ว่าจะส่งใครเข้ามา นับตั้งแต่ที่เข้ามาในคุกสะกดมารก็จะต้องถูกจับตามองอย่างแน่นหนาแน่นอน ไม่มีทางจะทำอะไรได้สำเร็จ แต่ตัวชายวัยกลางคนนั้นไม่ได้คิดอยากจะทำอะไร เขาเป็นแค่เพียงจดหมายฉบับหนึ่งเท่านั้น
ใครมาหยิบจดหมายฉบับนี้ ผู้นั้นก็คือคนรับจดหมาย
ชายชรากล่าว “เนื้อหา”
ชายวัยกลางคนกล่าว “ในคุกสะกดมารมีผีตัวหนึ่ง”
ในดวงตาของชายชราเผยให้เห็นสายตาที่โหดร้ายและเย้ยหยัน “ดูเหมือนเจ้าจะไม่รู้จริงๆ ว่าข้าคือใคร มิเช่นนั้นไม่มีทางที่จะกล่าว
