คำพูดที่ไร้สาระเช่นนี้ออกมาได้”
ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นในคุกสะกดมารไม่มีทางรอดสายตาเขาไปได้
ครั้นกล่าวจบประโยคนี้ ชายชราก็มิได้สนใจชายวัยกลางคนอีก เขาเดินเข้าไปยังส่วนลึกของคุกสะกดมาร เงาของแสงที่เปล่งออกมาจากร่างกายยังคงค้างอยู่ในอากาศเป็นเวลานาน
จากผาขาดมาถึงชั้นสองของคุกสะกดมารอันร้อนระอุ จากนั้นมาถึงลำธารภายในภูเขาที่เต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ
ชายวัยกลางคนรู้ว่าตนเองใกล้ตายแล้ว
ชายชรายื่นมือผลักเขาตกลงไปจากหน้าผา
ชายวัยกลางคนตกลงไปในบึงน้ำ สองมือตะเกียกตะกายดิ้นรน
ไม่นานเนื้อหนังก็หลุดลอกออกมาจากแขนของเขา เผยให้เห็นกระดูกสีขาว
ใบหน้าเขาเผยให้เห็นสีหน้าหวาดกลัว จากนั้นก็ค่อยๆ เปื่อยยุ่ย กลายเป็นภาพอันน่าหวาดกลัว
ใช้เวลาไม่นานนัก เขาก็จมหายไปในบึงน้ำ กระทั่งกระดูกก็ไม่เหลือ
ชายชรายังคงรู้สึกหิว ยังไม่ค่อยพึงพอใจเท่าไร
จากนั้นเขาค่อนข้างแปลกใจ เพราะจดหมายที่ปู้เหล่าหลินส่งมานั้นมีแค่ประโยคนี้จริงๆ
ในคุกสะกดมารมีผีตัวหนึ่ง
เขามองไปยังบึงที่อยู่ด้านล่างด้วยสีหน้าเรียบเฉย ในใจครุ่นคิด หวังว่าผีตัวนี้จะทำให้ตนเองอิ่มได้นะ
