หิมะภายในตำหนักองค์ชายหนาขึ้นเรื่อยๆ ภายในห้องหนังสือเองก็หนาวเย็นขึ้นเรื่อยๆ คล้ายว่าข่ายพลังหยุดทำงานไปอย่างไรอย่างนั้น
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร องค์ชายจิ่งซินเอ่ยปากขึ้นมาอีกครั้ง น้ำเสียงฟังดูค่อนข้างเย็นยะเยือก กล่าวว่า “ไม่รู้ว่าจริงๆ ว่าควรทำอย่างไร เสด็จพ่อถึงจะพอพระทัย”
พระอาจารย์เหลียงกล่าว “ก็เหมือนอย่างตอนนี้แหละพะย่ะค่ะ ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น”
จิ่งซินมองเขา คล้ายต้องการจะกล่าวอะไร แต่ก็หยุดไป
เขาเข้าใจความหมายของพระอาจารย์ ไม่ต้องทำอะไร ก็ย่อมไม่มีทางทำผิดพลาด เช่นนั้นเสด็จพ่อก็ไม่มีเหตุผลที่จะมาไล่เขาออกไปจากเมืองเจาเกอ
เมื่อมีสำนักจงโจวและเรือนอี้เหมาค่อยสนับสนุน นั่นก็เท่ากับว่าเขามีการสนับสนุนจากทั้งราชสำนักและกองทัพอยู่ ถึงเสด็จพ่อจะยิ่งใหญ่แค่ไหน พระองค์ก็จำเป็นต้องอาศัยขุนนางในการปกครองอาณาจักร ยังไงก็ต้องคำนึงถึงท่าทีของพวกเขา แล้วก็ยิ่งต้องคำนึงถึงความเห็นของไพร่ฟ้าด้วย
แต่ตอนนี้หลังจากได้รับจดหมายฉบับนี้จากปู้เหล่าหลิน ตัวเองยังจะทำแบบนี้ได้อีกหรือไม่?
พระอาจารย์เหลียงกล่าวว่า “เรื่องนี้ไม่อาจปิดบังได้ องค์ชายทรงเขียนจดหมายด้วยตัวพระองค์เอง อธิบายเรื่องนี้ตั้งแต่ต้นจนจบอย่างละเอียด จากนั้นขอให้อาจารย์เซียนเซี่ยงส่งจดหมายไปยังเขาอวิ๋นเมิ่ง”
ในดวงตาของจิ๋งซินมีความแน่วแน่ปรากฏขึ้นมา กล่าววว่า “อย่างนั้นก็เอาตามนี้ แต่จดหมายฉบับนี้ต้องให้เขาส่งให้ถึงมือท่านนักพรต
