อาจารย์เหลียงนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวถามว่า “เพียงเท่านี้?”
ชายอ้วนกล่าว “เพียงเท่านี้”
พระอาจารย์เหลียงมองดูดวงตาของเขาพลางกล่าว “เจ้าน่าจะรู้ดีว่าจุดจบของคนส่งจดหมายจะเป็นเช่นไร?”
ชายอ้วนกล่าว “ตัวคนส่งจดหมายเองก็รู้ดี”
พระอาจารย์เหลียงกล่าวว่า “เจ้าเองก็เป็นคนส่งจดหมาย เช่นนั้นเจ้าเตรียมตัวตายแล้วหรือยัง?”
ชายอ้วนสีหน้าไร้ซึ่งความหวาดกลัว เขายิ้มเล็กน้อยพลางกล่าว “กระดาษเขียนจดหมายพลิกกลับมายังใช้เขียนได้อีกหน้าหนึ่ง ไม่แน่ว่าจะต้องถูกฉีกทิ้งลงตรงนั้น”
พระอาจารย์เหลียงเองก็ยิ้มขึ้นมา กล่าวว่า “เรื่องใหญ่ขนาดนี้ เปลืองกระดาษจดหมายนิดหน่อยจะเป็นอะไรไป หลังเจ้ากลับไปแล้ว ก็คงต้องถูกฉีกทิ้งเช่นกัน”
ชายอ้วนคิดเล็กน้อย กล่าวว่า “ก็คงจะเป็นเช่นนั้น”
พระอาจารย์เหลียงเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว อยู่ใกล้เขามากกว่าเดิม ก่อนกล่าวว่า “เจ้ายอมหรือ?”
“เมื่อยี่สิบปีก่อน ข้าป่วยหนัก ไร้ยารักษา อวิ๋นเมิ่งยากเสาะหา มั่วชิวหนทางยาวไกล มองแล้วต้องตายแน่นอน แต่เบื้องบนประทานยาเซียนมาให้ ข้าถึงมีชีวิตรอดมาได้”
ชายอ้วนกล่าว “หลายปีมานี้ข้าและครอบครัวของข้าต่างมีชีวิตที่ดี ต่อให้ตอนนี้ต้องตายก็ถือว่าคุ้มค่าแล้ว แล้วข้าจะไม่ยอมได้อย่างไรล่ะ?”
พระอาจารย์เหลียงกล่าว “ข้าทำให้เจ้ามีชีวิตที่ดียิ่งกว่าเดิมได้”
ชายอ้วนยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าว “จดหมายต้องมีสำนึกของจดหมาย ขอลา”
……
……
ลู่หมิงถูกส่งออกไปประจำการนอกเมือง
