อดีตตนเองยังบอกให้เสี่ยวเหอเอาอย่างนาง ไม่รู้จริงๆ ว่าตอนนั้นตนเองคิดอะไรอยู่
ทันใดนั้นเขาพลันคิดบางอย่างขึ้นมาได้ จึงเอาจดหมายที่เดิมเตรียมจะเขียนส่งไปยังยอดเขาเสินม่อเพื่อขอความช่วยเหลือจากอาจารย์อาเจ้า ส่งไปให้วัดกั่วเฉิงผ่านทางช่องทางลับของตระกูลกู้แทน
……
……
ภายในวัดกั่วเฉิง หลิ่วสือซุ่ยได้รับจดหมายของกู้ชิงก็รู้สึกตกใจเล็กน้อย แต่ก็รู้สึกดีใจด้วยเช่นกัน หลังอ่านจบก็ส่งต่อให้เสี่ยวเหอ เสี่ยวเหออ่านจดหมายแล้วรู้สึกโกรธอย่างมาก นางกล่าวว่า “เขาไปสอนองค์ชายอยู่ในเมืองเจาเกอ มีอนาคตที่สดใส แต่พวกเรากลับต้องมาปลูกผักกับพระอยู่ในวัด แล้วยังมีหน้ามาให้พวกเราช่วยอีก เมื่อถึงตอนนั้นความดีความชอบนี้จะเป็นของใครล่ะ?”
หลิ่วสือซุ่ยรู้ว่านางเพียงแค่รู้สึกเบื่อที่ต้องอยู่ที่นี่เป็นเวลานาน เลยบ่นออกมาเล็กน้อย จึงยิ้มๆ แล้วเดินออกจากกระท่อมไป
แล้วก็เป็นอย่างที่คาด เสี่ยวเหอบ่นจบก็หยิบเอากระดาษจดหมายแผ่นใหม่ขึ้นมาเขียนตอบปัญหาของกู้ชิง
นางรู้ดี ไม่ว่าอนาคตของหลิ่วสือซุ่ยจะเป็นอย่างไร ยอดเขาเสินม่อก็คงต้องเป็นของกู้ชิง
หลิ่วสือซุ่ยออกจากสวนผักไปช่วยงานตรงลานด้านหน้าวัด
ในฤดูหนาวเมื่อสองปีก่อนเขาถึงได้รู้ว่าคนป่วยจำนวนมากจากทั่วทุกที่บนแผ่นดินเฉาเทียนมักจะเดินทางมายังมั่วชิวเพื่อขอความช่วยเหลือจากสมณะวัดกั่วเฉิง
สมณะวัดกั่วเฉิงมีจำนวนจำกัด ย่อมต้องลำบากแน่นอน ส่วนใหญ่ไม่เคยมีเวลาได้พักผ่อน
แต่ที่น
