แข็งขนาดใหญ่ เรื่องนี้ท่านน่าจะทราบดี”
พระอาจารย์เหลียงพลันหัวเราะขึ้นมา กล่าวว่า “ข้าอยากรู้นัก ตอนนี้เจ้าฟังคำสั่งใครอยู่กันแน่? ซีไห่? หรือว่าสำนักไหนที่ถือข้อมูลอยู่?”
ชายอ้วนกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “พวกข้าเพียงเชื่อฟังเบื้องบน ไม่ว่าจะเป็นซีไห่หรือว่าใคร อย่างไรก็ล้วนแต่เป็นเบื้องบน”
เบื้องบนและเบื้องล่างรวมเข้าด้วยกันถึงจะครบถ้วนสมบูรณ์ ปู้เหล่านั้นจะคงอยู่ตลอดไป
พระอาจารย์เหลียงนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนกล่าวว่า “พวกเจ้าอยากทำอะไร?”
ชายอ้วนกล่าว “ถึงเวลาแล้วจะแจ้งให้ท่านทราบ”
พระอาจารย์เหลียงกล่าว “หนึ่งเรื่อง”
ชายอ้วนกล่าว “หายกัน”
พระอาจารย์เหลียงกล่าว “ไม่ส่ง”
……
……
เงาคนที่อยู่ด้านหลังฉากกั้นขยับเล็กน้อย องค์ชายจิ่งซินเดินออกมา
ภายในห้องหนังสือไม่มียอดฝีมือซ่อนตัวอยู่ มีเขาแค่เพียงคนเดียว
เทียบกับตอนที่อยู่ในสวนดอกเหมยเก่าเมื่อตอนนั้นแล้ว สีหน้าของเขาดูค่อนข้างขาวซีด ความสูงศักดิ์และความหยิ่งทะนงถูกเก็บเอาไว้ในร่างกายจนหมด ดูค่อนข้างสุขุม
จิ่งซินเดินมานั่งลงตรงหน้าพระอาจารย์เหลียง
ทั้งสองคนมองหน้ากันมิกล่าวกระไร
หิมะที่ตกอยู่ด้านนอกหน้าต่างไร้ซุ่มเสียง
ความหนาวเย็นค่อยๆ ปกคลุมห้องหนังสือ
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร จิ่งซินถอนใจพลางกล่าวว่า “ชั่วชีวิตนี้ข้าไม่เคยทำผิดพลาดอะไร มีแค่เรื่องนี้เรื่องเดียว”
พระอาจารย์เหลียงกล่าว “เวลาคือแม่น้ำสายหนึ่ง ผ่านไปแล้วก็คือผ่านไป ทำได้เพีย
