น้อย”
พระอาจารย์เหลียงนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวว่า “หลักฐาน?”
“หลักฐานย่อมต้องมี ซือเฟิงเฉินเป็นคนมีความรับผิดชอบ ก่อนตายไม่ลืมที่จะจัดการเรื่องนี้จนเสร็จเรียบร้อย”
ชายอ้วนมองดูสีหน้าของพระอาจารย์เหลียง รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ จึงกล่าวว่า “หลักฐานเหล่านั้นไม่แน่ว่าจะทำให้สำนักจงโจวเลิกสนับสนุนพวกท่านได้ แต่ถ้าเป็นเรือนอี้เหมาล่ะ?”
สีหน้าของพระอาจารย์เหลียงดูแย่ขึ้นมา
ตอนนี้ชื่อเสียงบารมีขององค์ชายจิ่งซินภายในราชสำนักค่อยๆ มากขึ้นเรื่อยๆ นอกจากการสนับสนุนจากสำนักจงโจวแล้ว ที่สำคัญที่สุดก็คือเรือนอี้เหมาที่คัดค้านเรื่องที่จะให้องค์ชายสองขึ้นครองราชย์อย่างชัดเจน
ด้วยนิสัยของเหล่าบัณฑิตแห่งเรือนอี้เหมา ทันทีที่รู้ว่าองค์ชายจิ่งซินเคยติดต่อกับปู้เหล่าหลิน…เกรงว่าพวกเขาคงยอมรับเรื่องที่จะให้จิ้งจอกขึ้นครองราชย์ แต่ไม่ยอมสนับสนุนองค์ชายจิ่งซินเป็นแน่!
สุดท้ายชายอ้วนยิ้มๆ พลางกล่าวปัญหาที่ยุ่งยากที่สุดออกมา
“ท่านน่าจะทราบถึงนิสัยของสำนักชิงซานดี ขอเพียงพวกเขาเชื่อในเรื่องนี้ องค์ชายอย่าว่าแต่จะขึ้นครองราชย์เลย กระทั่งชีวิตจะรักษาเอาไว้ได้หรือเปล่าก็ยังไม่แน่”
พระอาจารย์เหลียงจ้องมองใบหน้าของชายอ้วน กล่าวว่า “พวกเจ้าถูกทำลายไปแล้ว ผีเร่ร่อนเหมือนอย่างเจ้าจะไปมีประโยชน์อะไร?”
ชายอ้วนมิได้มีอาการโกรธแม้แต่น้อย เขากล่าวว่า “ยอดภูเขาน้ำแข็งที่อยู่เหนือน้ำทะเลนั้นเป็นเพียงส่วนเล็กๆ ของภูเขาน้ำ
