ะโยคเดียวทำให้พระสนมหูสงบลง จากนั้นพูดต่อว่า “คำสั่งของอาจารย์ข้าย่อมต้องทราบดี ตอนนี้ยังไม่มีการบำเพ็ญเพียร เป็นเพียงการเตรียมตัวเล็กน้อยเท่านั้น ในอดีตตอนที่อาจารย์อาเจ้าล่าเยวี่ยอยู่ที่เมืองเจาเกอ ได้ยินว่านางฝึกร่างกายตั้งแต่อายุสองขวบ เมื่อเทียบกันแล้ว องค์ชายสองนั้นช้าไปกว่าปีครึ่ง”
พระสนมหูไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก แต่ภายในใจกลับคิด สัตว์ประหลาดแห่งการบำเพ็ญเพียรอย่างเจ้าล่าเยวี่ย ทั่วทั้งแผ่นดินเฉาเทียนจะมีสักกี่คน?
สิ่งที่กู้ชิงพูดล้วนเป็นความจริง องค์ชายสองอายุยังน้อย ยังไม่ถึงเวลาที่จะบำเพ็ญเพียร สิ่งที่เขาสอนในทุกวันคือเรียนหนังสือและควบคุมตัวเอง
การควบคุมตัวเองในที่นี้หมายถึงการควบคุมอารมณ์ กิเลสและสิ่งที่สำคัญที่สุด….การควบคุมสติปัญญา
จิ่งเหยายังเล็ก ยังไม่ค่อยเข้าใจว่าการควบคุมอันสุดท้ายมีความสำคัญต่อการบำเพ็ญเพียรอย่างไร
พระสนมหูยังมีสติปัญญาไม่มากพอ ย่อมไม่สามารถเข้าใจความลึกซึ้งของมันได้
ทุกวันกู้ชิงจะเข้าวังตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น ออกจากวังในตอนที่พระอาทิตย์ตกไปแล้ว เหน็ดเหนื่อยเป็นอย่างมาก จึงไม่มีแรงที่จะมานั่งอธิบายเรื่องเหล่านี้
โชคดีที่เด็กที่เฉลียวฉลาดก็มีข้อดีอยู่ นั่นก็คือเขารู้ว่าใครคือคนที่มีสิทธิ์ตัดสินใจ ดังนั้นภายหลังเมื่ออยู่ต่อหน้ากู้ชิง จิ่งเหยาจะแสดงท่าทีเชื่อฟังโดยตลอด
ตกเย็นวันนั้น กู้ชิงเดินออกไปนอกวังเมืองอย่างปกติ ระหว่างทางเจอขันทีและนางกำน
