จครุ่นคิดว่าจะต้องสบายอย่างแน่นอน ตัวเองจะทำเก้าอี้แบบนี้ขึ้นมาสักตัวดีหรือไม่?
จิ๋งจิ่งเริ่มจมดิ่งลงไปในสมาธิ
ไม่ว่าจะเป็นเสียงต้นหญ้าที่เติบโต เสียงกลีบดอกไม้ที่เบ่งบาน เสียงหึ่งๆ ของยุงหรือเสียงหักของตะเกียบก็ล้วนแต่ไม่อาจทำให้เขาตื่นขึ้นมาได้
ผ่านไปหลายวัน เขายังคงหลับอยู่ อีกทั้งท่าทางก็มิได้เปลี่ยนแปลง เปลือกตาก็มิได้กระดิกเลยแม้แต่นิดเดียว
จักรพรรดิแห่งหมิงยืนอยู่หน้าเก้าอี้ไม้ไผ่ มองดูใบหน้าของเขา ก่อนกล่าวอย่างทอดถอนใจว่า “ช่างเป็นการหลับที่งดงามจริงๆ”
เขาเป็นจักรพรรดิแห่งหมิง จำเป็นต้องรักษาท่าทีเอาไว้ ในตอนที่จิ๋งจิ่วตื่นอยู่จึงไม่สะดวกที่จะพูดอะไร ในเวลานี้จิ๋งจิ่วหลับลงไปแล้ว ในที่สุดเขาจึงได้กล่าวคำชื่นชมที่เก็บเอาไว้ในใจมานานออกมา
ในช่วงเวลาหลายวันหลังจากนั้น จิ๋งจิ่วยังคงนอนหลับ จักรพรรดิแห่งหมิงมองดูอยู่ข้างๆ ยิ่งเกิดความรู้สึกสงสัยในการบำเพ็ญเพียรของจิ๋งจิ่ว เพราะมันไม่เหมือนกับสำนักชิงซาน แล้วก็ยิ่งไม่เหมือนกับเผ่าหมิง อย่าว่าแต่ท่าทางเลย กระทั่งลมหายใจก็มิได้มีการเปลี่ยนแปลง คล้ายกับว่าเขาหลับไปจริงๆ
ต่อให้เป็นสิ่งที่สวยงามแค่ไหน เมื่อมองดูนานวันเข้าก็รู้สึกเบื่อหน่ายได้
จักรพรรดิแห่งหมิงตัดต้นไม้มานิดหน่อย ด้วยคิดอยากจะทำเก้าอี้เหมือนอย่างเก้าอี้ไม้ไผ่ออกมาสักตัว แต่เขากลับพบว่าวัสดุไม่เหมือนกัน ไม่ว่าอย่างไรก็ทำได้ไม่เหมือน จึงทำเป็นตั่งไม้ออกมาตัวหนึ่ง
เขาเอน
