ฟังเมื่อครู่นี้อีกครั้ง เหอจานก็เข้าใจขึ้นมากกว่าเดิม แต่เขายังคงรู้สึกแปลกๆ จึงถามว่า “มีผลมากไหม?”
ถงเหยียนกล่าว “สภาวะข้าต่ำต้อยเกินไป ไม่สามารถคาดการณ์ผลการต่อสู้นี้ได้ ได้แต่อาศัยความรู้สึกในการประมาณ โอกาสสำเร็จน่าจะขยับจากสี่ส่วนเป็นห้าส่วน”
เหอจานครุ่นคิดในใจ เจ้านั่งคิดอยากยากลำบากมาครึ่งปี กลับทำให้โอกาสสำเร็จเพิ่มขึ้นมาได้แค่หนึ่งส่วน นี่ช่าง….”
“สมแล้วที่เป็นถงเหยียนแห่งจงโจว”
กั้วตงเดินเข้ามาจากด้านนอกกระท่อม มองถงเหยียนพลางกล่าวชื่นชม “อายุเท่านี้กลับสามารถวางแผนการที่จะส่งผลกระทบต่อการต่อสู้ของยอดคนขั้นทะลวงสวรรค์ได้”
คำพูดที่เกือบจะหลุดปากออกมาถูกเหอจานกลืนกลับไปทันที จากนั้นกล่าวด้วยใบหน้าแดงเรื่อว่า “ป้าเล็ก ท่านอย่าโผล่มาแบบกะทันหันเช่นนี้ทุกครั้งได้หรือไม่”
กั้วตงมองเขาอย่างแปลกใจ ก่อนกล่าวว่า “ถงเหยียนจะไปแล้ว ข้าย่อมต้องมา กะทันหันตรงไหน?”
เหอจานถูกตอกกลับมาอีกครั้ง
ก็จริง พวกเขาถูกกั้วตงสั่งให้อยู่ที่สำนักฌานเป่าทงเป็นเวลาครึ่งปี สุดท้ายจะออกไปได้หรือไม่ ก็ต้องมาดูผลจากการตรวจงานที่นางมอบหมายให้
การตรวจงานที่มอบหมายให้เป็นไปอย่างราบรื่น กั้วตงไม่ค่อยถนัดในด้านนี้ จึงไม่มีความเห็นอะไร
สุดท้ายกลับกลายเป็นถงเหยียนที่ถามคำถามนาง หรือก็คือเชื้อเชิญ
“ถึงแม้จะไม่รู้ว่าผู้อาวุโสเป็นใคร แต่ถ้าเป็นคนที่ข้าคิดเอาไว้ผู้นั้นล่ะก็ เช่นนั้นถ้าหากท่านเข้าร่วมแผนการนี้ บางทีโ
