ดินทางครั้งนี้ เขาอาจจะต้องอยู่ในวังหลวง แล้วเช่นนี้เขาจะปิดบังคนอื่นๆ ได้อย่างไร?
ถึงยอดเขาเสินม่อจะโดดเดี่ยวแค่ไหน แต่เรื่องแบบนี้อย่างไรก็ต้องรายงานเสียหน่อย มิเช่นนั้นมันจะดูเป็นการไม่เคารพยอดเขาอื่นๆ เกินไป
แต่สิ่งที่คิดไม่ถึงก็คืออาจารย์ของยอดเขาอื่นๆ ที่ในอดีตไม่สนใจเรื่องแบบนี้ ครั้งนี้กลับพิจารณาอย่างจริงจังเป็นอย่างมาก พวกเขาถกเถียงกันอย่างดุเดือดว่าจะให้กู้ชิงไปยังเมืองเจาเกอหรือไม่ จนกระทั่งในคืนหนึ่งที่เจ้าล่าเยวี่ยออกมาจาการเก็บตัวเพื่อพักผ่อน เมื่อได้ยินเรื่องนี้เข้า นางจึงวานหยวนฉวี่จัดการให้หน่อย พอวันที่สองกู้ชิงจึงได้รับอนุญาตให้เดินทางออกจากสำนักได้
กว่าจะออกมาได้ก็ผ่านไปหลายวันแล้ว กระทั่งเขามาถึงเมืองเจาเกอ ที่นี่ก็มีฝนฤดูใบไม้ผลิตกลงมาหลายครั้งแล้ว
กู้ชิงอธิบายเหตุผล ก่อนจะถามลู่กั๋วกงถึงเป้าหมายที่แท้จริงในการเดินทางครั้งนี้ของตน
จิ๋งจิ่วเกริ่นเอาไว้เล็กน้อยในจดหมาย เขาคาดเดาได้บางส่วน เพียงแต่ยังไม่มั่นใจ
หลังได้ยินลู่กั๋วกงอธิบาย กู้ชิงครุ่นคิดอยู่ครู่ก่อนกล่าวถามว่า “คืนนี้เข้าวังได้ไหมขอรับ?”
เขารับรู้ได้ถึงความกังวลและความร้อนใจของลู่กั๋วกง
เวลานี้ดวงอาทิตย์คล้อยไปทางตะวันตกแล้ว กลีบดอกไห่ถังที่อยู่ในสวนร่วงโรย ถูกแสงอาทิตย์ยามเย็นส่องประกายจนดูคล้ายสะเก็ดไฟจำนวนนับไม่ถ้วน
ลู่กั๋วกงครุ่นคิดก่อนกล่าวว่า “เจ้าไปพักผ่อนก่อน คืนนี้ยังไม่รีบ”
เขาค่อนข้างเป็น
