มวขาวอย่างระมัดระวัง พลางกล่าวว่า “พวกเรามาเล่นกันเถอะ..”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ ดวงตาของแมวขาวพลันเปล่งประกาย มันยื่นอุ้งเท้าขวาไปเขี่ยไพ่กระดูก[1] ชุดหนึ่งออกมาจากกองฟาง เอามากองไว้ตรงหน้าจิ๋งหลี
ทันใดนั้นมันพลันคิดถึงอะไรบางอย่างขึ้นมา จึงหมุนตัวมองไปทางมุมมืดมุมหนึ่งของสวนด้านหลัง สายตาเฉียบคมราวกระบี่
กู้ชิงตกใจ จากนั้นพลันได้สติขึ้นมา จึงรีบมองไปบนท้องฟ้าเพื่อบอกว่าตนเองมองไม่เห็นอะไรทั้งนั้น จากนั้นสงบสติอารมณ์แล้วเดินจากไปอย่างเงียบๆ
……
……
เช้าวันที่สอง กู้ชิงตามลู่กั๋วกงเข้าไปในวัง
เจตนาของจิ๋งจิ่วชัดเจน พวกเขาย่อมไม่ต้องปิดบังคนอื่น ถึงขนาดจงใจไปปรากฏตัวต่อหน้าเหล่าขุนนางก่อนที่จะทำการประชุม
ขุนนางและกั๋วกงทุกคนต่างเห็นลู่กั๋วกงและกู้ชิง
ข่าวอาจารย์เซียนจากชิงซานเข้ามาในวังแพร่กระจายไปทั่วทั้งเมืองเจาเกออย่างรวดเร็ว
จากนั้นก็มีข่าวใหม่แพร่กระจายออกมาว่าอาจารย์เซียนผู้นั้นจะมาเป็นอาจารย์ให้องค์ชายคนที่สอง
สถานะและประวัติความเป็นมาของกู้ชิงถูกสืบจนกระจ่างชัดอย่างรวดเร็ว
บางคนรู้สึกว่าไม่เหมาะสม เพราะกู้ชิงเป็นแค่ศิษย์รุ่นที่สามของชิงซาน คล้ายยังไม่อาวุโสพอที่จะมาเป็นอาจารย์ให้องค์ชาย แต่บางคนกลับรู้สึกเหมาะเป็นอย่างมาก เพราะถึงอย่างไรเขาก็เป็นผู้สืบทอดในสายสืบทอดของนักพรตจิ่งหยาง แต่ก็มีหลายคนที่กังวลใจว่าสำนักชิงซานที่ไม่เคยสนใจเรื่องราวในราชวงศ์…กำลังคิดทำอะไร?
………………………………
