หน้าขึ้นมามองเขาอย่างเย็นชาและหยิ่งผยอง เหมือนกำลังจะบอกว่ามีตนเองเฝ้าอยู่ จะกลัวอะไร?
มันไหนเลยจะรู้ว่ากู้ชิงไม่รู้ว่าจิ๋งจิ่วไปทำอะไร แล้วก็เป็นเพราะว่าครั้งนี้จิ๋งจิ่วพามันออกเดินทางมาด้วย เขาถึงได้รู้สึกไม่ค่อยสบายใจ
กู้ชิงมองดูแมวขาวเดินจากไป
อยู่ด้วยกันบนยอดเขาเสินม่อมาเป็นเวลานาน เขาย่อมมิได้หวาดกลัวแมวขาวตัวนี้เหมือนอย่างในตอนแรก แต่มารยาทที่ยังควรมีก็มีอยู่ครบ
แมวขาวหายไปยังสวนด้านหลังเรือนตระกูลจิ๋ง เขาเตรียมหมุนตัวกลับ แต่กลับพบหลานของอาจารย์ผู้นั้นแอบย่องมายังด้านล่างกำแพงเรือน จึงอดสงสัยขึ้นมาไม่ได้
เด็กชายผู้นั้นชื่อจิ๋งหลี
บางทีกระทั่งตัวจิ๋งจิ่วก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหลานผู้นั้นชื่ออะไร แต่กู้ชิงรู้ เพราะเขาต้องช่วยอาจารย์จัดการทุกเรื่องให้เรียบร้อย ไม่เว้นแม้กระทั่งญาติในโลกปุถุชน
เขาครุ่นคิด ก่อนจะเดินตามไป
เมื่อมาถึงสวนด้านหลังเรือนและมองเห็นภาพตรงหน้า เขาก็รู้สึกตกใจเล็กน้อย
จิ๋งหลีกำลังหาอะไรบางอย่างอยู่ในสวน พลางส่งเสียงเรียกเบาๆ ว่า “มีมี มีมี เจ้าอยู่ที่ไหน?”
แมวขาวตัวหนึ่งค่อยๆ เดินออกมาจากกองฟาง มองดูเขาด้วยสีหน้ารังเกียจ
แมวขาวตัวนี้ย่อมต้องเป็นแมวขาวตัวนั้น
จิ๋งหลีมองเห็นมันปรากฏตัว จึงกระโดดขึ้นมาอย่างดีใจพลางกล่าวว่า “ข้านึกว่าเจ้าไปแล้วเสียอีก”
แมวขาวส่งเสียงร้องเมี้ยวแบบขอไปที เพื่อบอกว่าตอนนี้ข้ายังไม่ไปไหนหรอก
จิ๋งหลีเดินเข้าไป ก่อนจะยื่นมือไปลูบหัวแ
