นกระดิ่งใจพิสุทธิ์ที่มีระดับชั้นสูงสุดของสำนักเสวียนหลิง เสียงกระดิ่งดังสะท้อนไปในหุบเขา หญ้าสีเขียวยืดสูงขึ้น กลีบดอกไม้ยิ่งดูอ่อนโยน
จิ๋งจิ่วและจักรพรรดิแห่งหมิงต่างรู้สึกจิตใจปลอดโปร่งขึ้นมาไม่น้อย
การเปลี่ยนแปลงที่น่าแปลกที่สุดนั้นอยู่ตรงจุดกำเนิดเสียง
เมฆครึ้มก้อนนั้นปั่นป่วนขึ้นมาตามการสั่นสะเทือนของกระดิ่ง ภายในมีสายฟ้าปรากฏขึ้นมาสายหนึ่ง
สายฟ้าสายนั้นมีขนาดเล็ก ขนาดประมาณนิ้วมือ ความยาวประมาณตะเกียบ
สายฟ้าสายนั้นอยู่ใกล้พื้นดินเกินไป มันจึงมิอาจส่งเสียงฟ้าร้องที่ดังกัมปนาทได้ มันทำได้แค่เพียงส่งเสียงแคร่กเบาๆ
คล้ายกับตะเกียบของใครบางคนถูกหัก ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นตะเกียบไม้ไผ่ที่มิได้แข็งแรงทนทาน
ก้อนเมฆที่ดูเหมือนฉัตร
สายฟ้าที่ดูคล้ายตะเกียบ
เสียงที่อยู่บนโต๊ะกินข้าว
ทุกอย่างล้วนดูน่ารัก เหมือนกับกระดิ่งที่เดี๋ยวผลุบเดี๋ยวโผล่อยู่ในก้อนเมฆอันนั้น
……
……
น่ารัก ย่อมไม่ได้มิอานุภาพที่รุนแรงอะไรมากนัก แต่ก็เพียงพอที่จะเอามาใช้ไล่ยุง
อย่างน้อยในจุดนี้จักรพรรดิแห่งหมิงก็มิได้พูดโกหก ยุงเหล่านั้นกลัวสายฟ้าจริงๆ พวกมันทยอยบินหนีไป เข้าไปหลบอยู่ในซอกหินและใต้ต้นหญ้าภายในหุบเขา ไม่กล้าปรากฏตัวออกมา
จิ๋งจิ่วมองไปทางจักรพรรดิแห่งหมิง
จักรพรรดิแห่งหมิงยิ้มเล็กน้อย มองดูผลลัพธ์อย่างพึงพอใจ จากนั้นรอยยิ้มหายไป ก่อนจะเริ่มกล่าวสอนวิชาขึ้นมาโดยไม่มีการเกริ่นอะไรล่วงหน้า
“เพลิงวิญญาณมิได้เกิ
