แห่งหมิง มีรัศมีเพียงแค่ไม่กี่จ้าง
ยุงเหล่านั้นเคยชินกับการเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมแล้ว อีกทั้งเมฆฝนก้อนนี้ก็มีขนาดเล็กอย่างมาก พวกมันจึงทยอยบินกลับมา
จักรพรรดิแห่งหมิงมิได้กล่าวกระไร เขามองจิ๋งจิ่ว รอดูว่าจิ๋งจิ่วจะจัดการอย่างไรต่อไป เขามั่นใจว่าศิษย์ชิงซานผู้นี้มีความรอบคอบ เขาจะต้องมีแผนการอยู่อย่างแน่นอน
จิ๋งจิ่วหยิบเอากระดิ่งออกมาจากในแขนเสื้อที่ขาดรุ่ย สีหน้าลังเลเล็กน้อย
“ระดับชั้นไม่เลว”
กระทั่งจักรพรรดิแห่งหมิงก็ยังกล่าวชมเชย กระดิ่งนี้ย่อมมิใช่ธรรมดาแน่ มันคือของขวัญที่เซ่อเซ่อมอบให้จิ๋งจิ่ว
หากเซ่อเซ่อรู้ว่าจิ๋งจิ่วเอากระดิ่งที่นางตั้งใจเลือกให้มาใช้ทำเรื่องแบบนี้ นางจะต้องโกรธอย่างมากแน่นอน
หากเป็นแบบนั้นล่ะก็ เรื่องที่นางจะให้จิ๋งจิ่วทำในภายหลังจะต้องยุ่งยากขึ้นกว่าเดิมเป็นแน่
จิ๋งจิ่วเองก็คิดถึงเรื่องนี้ เขาถึงได้รู้สึกลังเล ถ้าเกิดนางต้องการให้ตัวเองไปสังหารเหล่าผู้อาวุโสของสำนักเสวียนหลิงจนหมดจะทำอย่างไร?
แต่เรื่องในอนาคตนั้นค่อยว่ากัน คิดๆ ดูแล้วนางเองก็คงไม่มีทางรู้ว่ากระดิ่งนี้จะถูกตนเองทิ้งเอาไว้ในคุกสะกดมาร
กระดิ่งลอยออกไปจากฝ่ามือของเขา บินเข้าไปในก้อนเมฆที่มืดครึ้ม
ยุงเหล่านั้นบินกลับมายังข้างกายจักรพรรดิแห่งหมิงใหม่อีกครั้ง ส่งเสียงหึ่งๆ เบาๆ ที่น่าแปลกก็คือมันไม่ได้มีท่าทีว่าจะลงมาดูดเลือดเลย
ภายในเมฆครึ้มมีเสียงที่ดังกังวานเสียงหนึ่งดังขึ้นมา
สมแล้วที่เป็
