บนี้มาก่อน เรียกได้ว่าไม่เคยคิดมาก่อนด้วยซ้ำว่าจะมีพื้นที่ว่างเช่นนี้ด้วย
เขามั่นใจเป็นอย่างมากว่านี่ต้องมิใช่ด้านในของภาชนะแห่งความว่างเปล่าบางอย่างแน่
เพราะกระทั่งฟ้าดินก็ยังไม่ใหญ่เท่านี้
พื้นที่ว่างนั้นมันคือที่ไหนกันแน่?
เจ้าเป็นอะไรกันแน่?
จักรพรรดิแห่งหมิงมองจิ๋งจิ่ว ในใจเกิดความคิดคาดเดานับไม่ถ้วน แสงสว่างภายในร่างกายค่อยๆ สงบลง จากนั้นกล่าวเสียงแหบแห้งเล็กน้อย “เหตุใดจึงใหญ่เพียงนี้?”
เสียงของจิ๋งจิ่วเองก็แหบพร่าเล็กน้อย กล่าวว่า “เดิมฟ้าดินก็ควรใหญ่เช่นนี้”
จักรพรรดิแห่งหมิงนิ่งเงียบไม่กล่าวกระไร คล้ายกำลังคิดอะไรอยู่
ในเวลานี้จิ๋งจิ่วรู้แล้วว่าเขาทำอะไร จึงกล่าวว่า “ท่านยังอยากลองอีกไหม?”
จักรพรรดิแห่งหมิงกล่าวว่า “ข้ายังมีอีกเรื่องที่ไม่เข้าใจ ต่อให้ปราณกระบี่ของเจ้าจะมหาศาลเพียงใด แต่ก็ไม่น่าจะทนได้นานขนาดนี้”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “หากนานกว่านี้อีกหน่อยล่ะก็ ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะยังทนต่อไปได้หรือไม่”
การต่อสู้ที่ดูเหมือนเรียบง่ายนี้ ความจริงแล้วเป็นอันตรายที่ร้ายแรงที่สุดที่เขาได้เคยเจอมานับแต่ที่เกิดขึ้นมาใหม่
ในช่วงเวลานี้ การเผาผลาญของเขามิได้ด้อยไปกว่าช่วงเวลาหกปีที่อยู่ในที่ราบหิมะเลย สิ่งที่เผาผลาญไปในที่นี้มิได้หมายถึงปราณกระบี่ หากแต่เป็นจิต
เขามีความมั่นใจในร่างกายของตน ดังนั้นจึงเก็บพายุกระบี่ไว้ในร่างกาย เพียงแค่รักษาต้นไม้แห่งเต๋าและโอสถกระบี่เอาไว้เท่านั้น
