จิ่วไม่ได้อธิบาย เขายังคงนิ่งเฉย
จักรพรรดิแห่งหมิงมั่นใจว่าเขาไม่ได้พูดโกหก หลังนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ จู่ๆ พลันหลุดหัวเราะออกมา
“ไท่ผิงเอ๋ยไท่ผิง ที่แท้เจ้าก็มีวันนี้เหมือนกันหรือนี่!”
เสียงหัวเราะหายไป
จักรพรรดิแห่งหมิงมองจิ๋งจิ่วพลางกล่าว “ดังนั้นเจ้าจึงคิดว่าความแค้นระหว่างข้ากับเขาไม่ควรจะมาลงที่เจ้า”
จิ๋งจิ่วกลาว “ถูกต้อง”
จักรพรรดิแห่งหมิงกล่าว “แต่เจ้าทรยศอาจารย์ของตัวเอง มิใช่เพื่อจะล้างแค้นให้ข้า ดังนั้นข้าไม่แค้นเจ้าก็ได้ แต่ข้าก็ไม่มีเหตุผลที่จะช่วยเจ้าเช่นกัน”
“เมื่อครู่ข้าได้พูดไปแล้วว่าหากท่านยินดีที่จะสอนวิชาบัญชาเพลิงวิญญาณให้ข้า ย่อมมิได้เป็นเพราะสิ่งที่ข้าพูด หากแต่เป็นเพราะเหตุผลอื่น”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ข้าเอาเรื่องเหล่านี้มาบอกท่าน เพียงแค่หวังว่าท่านจะไม่เสียสติสัมปชัญญะไปเพราะความแค้น จนส่งผลกระทบต่อการเจรจาของพวกเราหลังจากนี้”
ดวงตาของจักรพรรดิแห่งหมิงยิ่งเย็นยะเยือก ยิ่งคล้ายหุบเหวลึกที่มองไม่เห็นก้น “คำว่าการเจรจานี่แหละที่จะทำให้ข้าเสียสติ”
ในอดีตเป็นเพราะเขารับคำเชิญของนักพรตไท่ผิงขึ้นมาเจรจายังโลกมนุษย์ เขาถึงต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้
จิ๋งจิ่วกล่าว “บางทีท่านอาจจะชอบเงื่อนไขที่ข้าจะเสนอก็ได้”
จักรพรรดิแห่งหมิงบอกว่าความอิสระ
จิ๋งจิ่วส่ายศีรษะอีกครั้ง
จักรพรรดิแห่งหมิงจ้องมองดวงตาเขา “เจ้าทรยศอาจารย์ของตัวเอง เจ้ารู้ดีว่าการมาพบข้ามันเป็นผลเสียต่อเผ่าพันธุ์มนุ
