ว่ากันว่าในอดีตกาลเมื่อนานมาแล้ว บนแผ่นดินได้มีสิ่งที่สามารถทำให้เวลาที่ผ่านไปแล้วย้อนกลับมาได้ หรือพูดอีกอย่างก็คือของวิเศษ ลู่กั๋วกงคิดมาตลอดว่านี่เป็นเรื่องไร้สาระ แต่หลังจากได้ฟังจิ๋งจิ่วพูดประโยคนี้ เขาก็หวังเป็นอย่างยิ่งว่าเรื่องไร้สาระที่ว่ามันจะเป็นเรื่องจริง เช่นนี้แล้วเขาก็จะได้ย้อนเวลากลับไปเมื่อไม่กี่อึดใจก่อนหน้านี้ แล้วกลืนคำพูดของตัวเองประโยคนั้นกลับเข้าไปเสีย
เขาเป็นเจ้ากรมวัดไท่ฉาง การจะพาจิ๋งจิ่วเข้าไปในวัดไท่ฉางนั้นเป็นเรื่องที่ง่ายดายอย่างมาก แต่ปัญหาอยู่ที่ว่าเขารู้ดีว่าจิ๋งจิ่วมิใช่คนธรรมดา อย่างนั้นวัดไท่ฉางที่จิ๋งจิ่วอยากจะไปก็ย่อมมิใช่วัดไท่ฉางในสายตาชาวโลก หากแต่เป็นที่นั่น
ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องกฎเกณฑ์อันเข้มงวดของราชสำนัก เอาเพียงแค่เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างจิ๋งจิ่วกับเรือนกั๋วกง เขาก็ไม่มีทางมองดูอีกฝ่ายเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงได้
ลู่กั๋วกงเตรียมที่จะทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะหยุดยั้งอีกฝ่าย ในเวลาสั้นๆ เขาคิดเหตุผลที่ฟังดูน่าเชื่อถืออย่างมากเอาไว้สิบกว่าข้อ แต่เมื่อเห็นสายตาที่สงบนิ่งของจิ๋งจิ่ว เขาก็รู้ว่าไม่ว่าตัวเองจะทำอะไรก็ล้วนแต่เหนื่อยเปล่า ถึงแม้ตัวเองจะเอากระบี่มาจ่อไว้ที่คอก็ไม่มีทางที่จะเปลี่ยนแปลงการตัดสินใจของจิ๋งจิ่วได้
“ข้าไม่รู้ว่าท่านจะเข้าไปถึงไหน หากแค่ชั้นหนึ่งล่ะก็ บางทีข้าอาจจะทำอะไรได้บ้าง แต่ถ้าลึกลงไปกว่านั้น…อันตรายเกินไปขอรับ”
ลู่กั
