มากที่สุดในโลกแห่งการบำเพ็ญพรตก็คือการทำร้ายครอบครัวหรือว่าลูกหลานของผู้บำเพ็ญพรตที่อยู่ในโลกปุถุชน ถึงแม้เดิมทีการบำเพ็ญพรตมันจะเป็นการตัดขาดจากโลกแห่งปุถุชนก็ตาม
เมื่อมียอดเขาเสินม่อของชิงซานอยู่ ก็ไม่มีใครกล้าทำอะไรตระกูลจิ๋ง
แต่ปัญหาอยู่ที่ว่าหากสำนักจงโจวและเรือนอี้เหมาต้องการเกลี้ยกล่อมให้ยอดเขาเสินม่อเปลี่ยนท่าที ตระกูลจิ๋งซึ่งอยู่ในเมืองเจาเกอจะต้องได้รับแรงกดดันอย่างมากแน่นอน
เมื่อได้ยินคำอธิบายของจิ๋งจิ่ว แมวขาวก็ยื่นกรงเล็บเท้าขวาไปเกาคอเสื้อของจิ๋วจิ่ว นั่นคือการถามว่าแล้วข้าจะได้ประโยชน์อะไร?
จิ๋งจิ่วกล่าว “นี่ก็คือการต่อสู้”
แมวขาวส่งเสียงร้องออกมาอย่างไม่พอใจ
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “หากจิ่งเหยาได้เป็นฮ่องเต้ ก็ถือว่าเราชนะ สำนักจงโจวย่อมต้องเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ เจ้ากับมันต่อสู้มาหลายพันปีก็ยังไม่สามารถตัดสินแพ้ชนะได้ เพราะไม่ว่าจะเป็นพวกเราหรือว่าสำนักจงโจวก็ล้วนแต่ไม่สามารถทนดูพวกเจ้าสู้กันจนตายไปจริงๆ ได้ เช่นนั้นก็ใช้เรื่องนี้มาตัดสินแพ้ชนะก็แล้วกัน”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ แมวขาวก็นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่
ความจริงไม่ว่าจะเป็นมันหรือว่าจิ๋งจิ่วต่างก็ทราบดีว่าหากสู้กันจนตายไปข้างหนึ่งจริงๆ มันจะต้องเป็นฝ่ายแพ้อย่างแน่นอน
ในบรรดาผู้พิทักษ์ของชิงซาน หยวนกุยไม่เคยออกจากยอดเขาเทียนกวง มันกับอินเฟิ่งล้วนแต่อ่อนแอกว่าเล็กน้อย มีเพียงเจ้าหมาดำตัวนั้นถึงจะสามารถสู้กับเจ้าสองตัวที่อยู่บนเขาอว
