นอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่
แมวขาวมุดออกมาจากแขนเสื้อ กระโดดขึ้นไปบนหน้าอกเขา ก่อนจะจ้องมองดวงตาของเขา แววตาดูดุร้ายยิ่งนัก
—-เจ้าพาข้ามาเจาเกอเพื่อสู้กับเจ้านั่นมิใช่หรือ? ตอนนี้ข้าเตรียมพร้อมแล้ว แต่เจ้ากลับจะเข้าไปในที่ที่ไม่เห็นเดือนเห็นตะวันนั่น?
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ในเมื่อเจ้าอยากจะสู้กับมัน วิธีที่ดีที่สุดก็คือตามข้าเข้าไป”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ ดวงตาแมวขาวก็เปล่งประกายออกมา ในใจครุ่นคิดว่านี่เป็นวิธีที่ดีอย่างมากจริงๆ ด้วย
แต่แค่พริบตามันก็ปฏิเสธความเป็นไปได้นี้
ได้ยินว่าสถานที่นั้นทั้งอับชื้นทั้งมืดมิด บางที่ก็หนาวเย็นจนเสียดไปถึงกระดูก บางที่ก็ร้อนจนแทบจะทนไม่ไหว อีกทั้งยังมียุงเยอะด้วย
สิ่งที่ยุ่งยากมากที่สุดก็คือที่นั่นเป็นเขตแดนของอีกฝ่าย ต่อให้มันจะเป็นฝ่ายเปิดฉากโจมตีอีกฝ่ายจนมือไม้ปั่นป่วน แต่สุดท้ายมันก็ยังเป็นการเอาตัวเองไปโยนใส่ปากศัตรู
หากมันตายอยู่ที่นี่ มิเท่ากับว่ามันต้องกลายเป็นตัวตลกของโลกแห่งสัตว์เทพหรอกหรือ?
จิ๋งจิ่วรับรู้ได้ถึงจิตจำแนกของมัน หลังครุ่นคิดเล็กน้อยก็พบว่ามีปัญหาบางอย่างจริงๆ
ต่อให้อาต้าจะเก็บซ่อนพลังเก่งแค่ไหน แต่ในด้านนี้มันก็ยังไม่อาจเทียบตนเองได้ หากตามเข้าไปด้วย เจ้านั่นจะต้องรู้ตัวแน่
“อย่างนั้นก็เอาตามนี้แล้วกัน”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ช่วงเวลาสองสามปีที่ข้าไม่อยู่ เจ้าคอยช่วยข้าจับตาดูที่นี่เอาไว้”
แมวขาวหรี่ตา แสดงออกว่าไม่เข้าใจ
สิ่งที่ควรหลีกเลี่ยง
