ชื่อจิ่งเหยา[1]”
ไม่รู้เพราะเหตุใด พระสนมหูจึงค่อนข้างตื่นเต้น ความรู้สึกคล้ายกับตอนที่ถูกเลือกเข้ามาในวังเมื่อในอดีต
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ชื่อนี้ไม่เลว”
ความสูงของจักรวาลไร้ขอบเขต
องค์ชายจิ่งเหยาเพิ่งตื่นนอน ยังคงงัวเงียอยู่ เขาขยี้ดวงตาที่แดงเรื่อเล็กน้อย พยายามฝืนความง่วงนั่งอยู่ข้างพระสนมหู ดูช่างน่ารัก
จิ๋งจิ่วคิดถึงภาพเหตุการณ์ที่ตนเองได้เจอ ‘หลาน’ เป็นครั้งแรก จึงกล่าวถามไปว่า “ให้อุ้มไหม?”
องค์ชายเล็กมองดูใบหน้าเขา ก่อนจะลืมตาโตพร้อมพยักหน้า จากนั้นกางแขนทั้งสองข้าง
จิ๋งจิ่วย่อมไม่มีทางอุ้มเขาจริงๆ นอกจากหลิวอาต้าแล้ว เขาไม่เคยอุ้มสิ่งอื่นมาก่อน
องค์ชายเล็กมองพระสนมหู พบว่ามารดาไม่มีทีท่าอะไร จึงหดมือทั้งสองข้างแล้วกลับมานั่งลง ก้มหน้าก้มหน้าดูค่อนข้างน้อยใจ
จิ๋งจิ่วไม่ได้สนใจปฏิกิริยาของเขา หากแต่กล่าวถามว่า “เจ้าชอบอะไร?”
ในเวลานี้พระสนมหูมั่นใจแล้วว่าจิ๋งจิ่วกำลังทดสอบลูกชายของตนเองอยู่ จึงยิ่งรู้สึกกระวนกระวาย แต่กลับพูดอะไรไม่ได้
องค์ชายเล็กครุ่นคิดอยู่ครู่ ก่อนตอบเสียงเบาๆ ออกมาว่า “ขนมเปี๊ยะไส้น้ำตาล”
พระสนมหูรู้สึกขายหน้าเล็กน้อย จึงกล่าวอธิบายว่าตอนปีใหม่นางกำนัลได้ทำขนมเปี๊ยะอยู่ในห้องครัวเล็ก แล้วก็ไม่รู้ว่าเจ้าเด็กนี่ไปเห็นได้อย่างไร จึงแอบกินไปสองสามก้อน
“แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว ปกติข้าไม่กล้าให้เขากินของหวานมากนัก ได้ยินว่ามันไม่ดีต่อการบำเพ็ญเพียร”
จิ๋งจิ่วคิดในใจ
