เวลาคือสิ่งที่ยุติธรรมมากที่สุด ในตอนที่เหล่าชาวนาที่มาเช่าที่นานอกวัดกั่วเฉิงกำลังฉลองปีใหม่ เมืองไป๋เฉิงที่อยู่ห่างไกลถึงชายขอบที่ราบหิมะก็ฉลองปีใหม่ด้วยเช่นกัน
เนื่องเพราะอากาศที่ค่อยๆ อบอุ่นขึ้น ปีนี้มีผู้ศรัทธาเดินทางมากราบไหว้ที่วัดไป๋เฉิงมากขึ้นกว่าเดิม ดูค่อนข้างคึกคักทีเดียว
กั้วตงนั่งอยู่บนธรณีประตูวัด ฟังเสียงวุ่นวายที่ดังมาแต่ไกล คิ้วขมวดขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหยิบเอาแตงกวาขึ้นมากัดสองสามคำ อารมณ์ถึงได้รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง
เสียงที่ทุ้มหนาเสียงนั้นดังขึ้นด้านหลังนาง “ที่นี่มีผลไม้ตลอดทั้งปี เหตุใดเจ้าไม่กิน?”
กั้วตงกล่าว “ก็มีอยู่แค่ไม่กี่อย่าง กินจนเบื่อแล้ว”
หลายปีมานี้นางมักจะมาเยี่ยมเขาที่วัดไป๋เฉิงอยู่บ่อยๆ แล้วก็เคยฉลองปีใหม่อยู่เป็นเพื่อนเขาหลายครั้ง
เทพดาบนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวถามว่า “ปีนั้นเจ้าบอกว่าทุกคนเริ่มร้อนใจขึ้นมาแล้ว นั่นรวมไปถึงเจ้าด้วยหรือเปล่า?”
กั้วตงไม่ได้ตอบคำถามเขา หากแต่หมุนตัวกลับมาแล้วกล่าวว่า “เหอจานบอกว่าในสำนักชีมีแต่ศิษย์ผู้หญิง ไม่อยากไป”
เทพดาบกล่าวว่า “เจ้าคิดจะทำอย่างไร?”
กั้วตงกล่าว “เจ้าเคยบอกข้าว่าวัดกั่วเฉิงรุ่นนี้ไม่มีผู้สืบทอดที่มายังโลกปุถุชน”
เทพดาบกล่าว “ฉานจึส่งจดหมายมายืนยันกับข้าว่าจิ๋งจิ่วมิได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับวัด”
กั้วตงกล่าว “เจ้าคิดว่าเหอจานเป็นอย่างไรบ้าง?”
เทพดาบกล่าว “ข้าจะเขียนจดหมายกลับไปที่วัด”
เขาจะต้องพยายามจ
