้ายจิ๋งจิ่วก็ยังเป็นคนที่ถูกจับตามองมากที่สุด คล้ายกับพระอาทิตย์ที่อยู่บนท้องฟ้าที่ไม่มีวันที่จะถูกคนเห็น
หากเขาเป็นคนที่นำเอาความลับกลับมายังชิงซานจริงๆ เหตุใดเขาจึงต้องทำเช่นนี้?
……
……
จิ๋งจิ่วนอนอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ มองดูทะเลเมฆที่อยู่ด้านนอกหน้าผา ไม่ยอมละสายตาไปไหนอยู่เป็นเวลานาน
จานกระเบื้องวางอยู่ใต้มือเขา เม็ดทรายอยู่ระหว่างนิ้วของเขา เห็นได้ชัดว่าในเวลานี้เขาไม่มีใจจะมานั่งเล่นเม็ดทราย
เขากำลังครุ่นคิด อีกทั้งเป็นการครุ่นคิดที่ทั้งจริงจังและสามารถมองออกได้อย่างที่เวลาปกติยากจะได้เห็น
“ปล่อยไปแบบนี้อย่างนั้นหรือ?”
เจ้าล่าเยวี่ยเดินมาหาเขาพลางกล่าว
นางเริ่มเตรียมตัวบำเพ็ญเพียรมาตั้งแต่เด็ก แทบจะไม่ข้องเกี่ยวกับผู้คน หลังมายังชิงซานแล้วก็ยังเป็นเช่นนี้ เคยตามจิ๋งจิ่วออกไปข้างนอกเพียงแค่สองครั้ง
นางที่มิใช่สาวน้อยอีกแล้วยังคงเป็นสาวน้อยอยู่
ความจริงสถานการณ์เช่นนี้พบเห็นได้บ่อยๆ ในโลกแห่งการบำเพ็ญพรต อย่างเช่นเหล่าหญิงสาวบนยอดเขาชิงหรง หรือไม่ก็ศิษย์วัยเยาว์ของสำนักอื่น
ผู้บำเพ็ญพรตมีอายุยืนยาว ถ้าไม่เกินครึ่งร้อยล้วนเรียกได้ว่าวัยเยาว์
หญิงสาวมักจะนิสัยแง่งอน ถึงแม้ตอนนี้นางจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่แล้วก็ตาม
