คนไม่อาจย่ำลงไปในแม่น้ำสายเดิมได้
หมาไม่อาจมีนายสองคนได้
หากมีเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นจะทำอย่างไร?
ซือโก่วตอบไม่ได้
จิ๋งจิ่วก็ตอบไม่ได้เช่นกัน
เขานิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวว่า “นี่เป็นปัญหาของพวกข้า ไม่เกี่ยวกับเจ้า”
ซือโก่วหลับตาลง
จิ๋งจิ่วหมุนตัวเดินเข้าไปในอุโมงค์ที่ยาวเหยียดนั้น ก่อนจะหายลับไปอย่างรวดเร็ว
ที่นี่คือคุกกระบี่
ภายในห้องขังที่อยู่สองข้างทางของอุโมงค์คุมขังยอดฝีมือของเผ่าหมิง ผู้บำเพ็ญพรตพรรคมารที่โหดร้าย และปีศาจจากหลุมลึก
ภายในอุโมงค์ที่มืดสลัวไม่มีเสียงใดๆ กลิ่นอายพลังอันสกปรกและน่าหวาดกลัวปรากฏเลือนรางอยู่หลังกำแพง คล้ายทะเลและภูเขาที่อยู่ในม่านหมอก
ขอเพียงไอพลังที่น่ากลัวเหล่านั้นเล็ดรอดออกมาจากในประตู ก็จะปนเปื้อนหรืออาจจะทำลายต้นไม้แห่งเต๋าของผู้บำเพ็ญพรตได้
จิ๋งจิ่วไม่ได้สนใจไอพลังเหล่านี้ เพราะปีศาจที่อยู่ในห้องขังเหล่านี้ไม่อาจรับรู้ถึงการมาของเขาได้
ในขณะที่เดินผ่านห้องขังห้องหนึ่ง เขาหยุดฝีเท้าแล้วเหลือบมองเล็กน้อย
คนที่ถูกขังอยู่ในห้องนี้คืออาจารย์อาไท่หลู
ในอดีตอาจารย์อาไท่หลูเป็นเจ้าแห่งยอดเขาม่อเฉิง บรรลุสภาวะขั้นแหวกทะเลระดับสูงสุดไปนานแล้ว
ในตอนที่ชิงซานเกิดปัญหาภายใน อาจารย์อาไท่หลูถูกเขาโจมตีจนบาดเจ็บสาหัส แต่กลับไม่ยอมแพ้ แล้วก็ไม่ยอมสาบานว่าจะเข้าไปเก็บตัวบำเพ็ญเพียรอยู่ที่ยอดเขาซ่อนเร้น ดังนั้นจึงถูกจับมาขังเอาไว้ที่นี่
ยอดเขาม่อเฉิงกลายเป็นยอด
