เขาชิงหรงในเวลานี้
หกร้อยปีหรือว่าเจ็ดร้อยปีแล้วนะ?
เขายังมีชีวิตอยู่หรือนี่?
……
……
จิ๋งจิ่วสืบเท้าก้าวไปข้างหน้าต่อ
อุโมงค์ค่อยๆ กว้างขึ้น จนกระทั่งกลายเป็นโถงขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง บนพื้นปูเอาไว้ด้วยอิฐขนาดใหญ่ รอบด้านมีโคมไฟแขวนเอาไว้ ดูไม่ได้ชั่วร้ายน่าหวาดกลัวเหมือนอย่างตอนแรกอีก
ด้านขวามือของเขามีอุโมงค์อยู่เส้นหนึ่ง ภายใต้การส่องสว่างของแสงไฟ อุโมงค์ทอดตัวลึกเข้าไป ปลายสุดของอุโมงค์มีห้องขังที่โดดเดี่ยวอยู่ห้องหนึ่ง
จิ๋งจิ่วมองเข้าไป แต่มิได้เดินเข้าไป
อุโมงค์เส้นนี้และรอบด้านของห้องขังห้องนี้มีเจตน์กระบี่ที่รุนแรงและน่าหวาดกลัวที่สุดบนแผ่นดินเฉาเทียนอยู่
ขอเพียงเข้าใกล้แม้เพียงเล็กน้อย ก็จะถูกเจตน์กระบี่เหล่านั้นตัดขาดเป็นชิ้นๆ
จิ๋งจิ่วเองก็ไม่สามารถเข้าไปใกล้ได้
เพราะนี่เป็นเจตน์กระบี่ที่ในอดีตเขาเป็นคนวางมันขึ้นมากับมือเอง
ในตอนนั้นหลังศิษย์พี่ถูกเขา หลิ่วฉือ หยวนฉีจิงร่วมมือกันจับตัวเอาไว้แล้ว ก็ถูกพามาขังเอาไว้ที่นี่
นักพรตไท่ผิงเก็บตัวบำเพ็ญเพียรไม่ยอมออกมา
เขตหวงห้ามแปดร้อยลี้ของชิงซาน
เหล่านั้นย่อมเป็นเรื่องโกหก
ในตอนนั้นที่ราชวงศ์ตระกูลจิ่งเคลื่อนพลไปยังเขาเหลิ่งซาน ย่อมมิใช่เป็นเพราะต้องการคุ้มกันนักพรตไท่ผิง หากแต่ไปข่มขวัญกองหนุนจากนอกแผ่นดินของศิษย์พี่ตามคำขอของเขา
เก็บตัวก็คือถูกขัง
ภายหลังตอนที่ยอดเขาซั่งเต๋อขังเหลยพั่วอวิ๋นเอาไว้ ก็ใช้ข้ออ้างแบบนี้เช่นกัน
ก็เหมือน
