กับที่เขาเคยบอกเจ้าล่าเยวี่ย ประวัติศาสตร์นั้นหมุนเวียนไปมาไม่รู้จบ เหมือนดั่งทางขึ้นเขาที่อยู่บนภูเขา
……
……
จิ๋งจิ่วมองดูห้องขังที่อยู่ไกลออกไปห้องนั้นอย่างเงียบๆ
เจตน์กระบี่ที่เขาวางเอาไว้ยังคงอยู่ ยังคงทรงพลังเหมือนดั่งแต่ก่อน ย่อมไม่มีใครที่จะหนีออกไปจากที่นี่ได้
ศิษย์พี่ใช้ไม้วิญญาณอัศนีย้ายวิญญาณเข้าไปในร่างของศิษย์เผ่าหมิงคนหนึ่ง จากนั้นหนีออกไปจากคุกกระบี่จริงๆ ด้วย
เรื่องราวทุกอย่างชัดเจน
จิ๋งจิ่วยังไงไม่หยุด เขาหมุนตัวเดินไปทางอุโมงค์ที่อยู่ด้านหน้าโถงเส้นนั้น
ภายในอุโมงค์เส้นนี้เองก็มีแสงสว่าง แต่มิได้สว่างมากนัก กลิ่นอายพลังธรรมดา
คนที่ถูกขังอยู่ที่นี่คือมารชั่วเผ่าหมิงระดับธรรมดาและศิษย์ชิงซานที่กระทำความผิดอย่างร้ายแรง
จิ๋งจิ่วเดินไปยังหน้าห้องขังห้องหนึ่ง สายตามองไปยังกุญแจ
นั่นคือกุญแจกระบี่ที่มีความซับซ้อน จำเป็นต้องรู้ถึงลำดับก่อนหลังและระดับความต่างของเจตน์กระบี่ของผู้ใช้ถึงจะสามารถปลดผนึกได้
แต่สำหรับจิ๋งจิ่วแล้วย่อมมิใช่เรื่องยากอะไร เขายื่นมือไปจับกุญแจกระบี่เอาไว้ มีเสียงเสียดสีเบาๆ ดังขึ้นมา จากนั้นกุญแจกระบี่จึงเปิดออก
ประตูหินเปิดออก หลิ่วสือซุ่ยนั่งอยู่บนกองฟาง
เขาลุกขึ้นยืนมองจิ๋งจิ่ว ดูค่อนข้างเหนื่อยล้า
จิ๋งจิ่วมองเขาเงียบๆ
“นี่มันเพื่ออะไรกันแน่?”
หลิ่วสือซุ่ยไม่เข้าใจจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นครั้งนี้ยังค่อนข้างทุกข์ใจจริงๆ ด้วย
ตอนที่เข้ามาในคุกกระบี่เมื่
