อหลายปีก่อนกับในตอนนี้นั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดตนเองกลับมายังชิงซานอย่างยากลำบาก แต่สุดท้ายกลับต้องมาแบกรับสิ่งเหล่านี้เอาไว้
หากเป็นเวลาปกติ จิ๋งจิ่วคงจะพาเขาออกไปก่อนแล้วค่อยพูด แต่วันนี้เขามีบางอย่างอยากจะพูดกับหลิ่วสือซุ่ย
คำพูดเหล่านั้นเขาไม่เคยพูดกับหลิ่วสือซุ่ยมาก่อน ถึงแม้ในตอนนั้นจะรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังเตรียมจะไปเป็นไส้ศึกอยู่ในปู้เหล่าหลิน เขาก็ไม่เคยพูดออกมา
ที่นี่คือคุกกระบี่ที่น่ากลัวที่สุดในยอดเขาทั้งเก้าของชิงซาน ขณะเดียวกันยังเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดด้วย ไม่ต้องกังวลว่าจะมีคนมาได้ยินสิ่งที่พวกเขาคุยกัน
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “มีคนอยากจะเล่นงานข้า เจ้าเลยต้องพลอยมาลำบากไปด้วย”
หลิ่วสือซุ่ยมองเขา ก่อนกล่าวอย่างจริงจัง “แต่จนถึงตอนนี้ ท่านยังไม่เคยบอกข้าเลยว่าเหตุใดท่านต้องฆ่าอาจารย์อาจั่วอี้”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ไม่มีเหตุผล ก็แค่ในตอนนั้นเขาอยากจะฆ่าเจ้าล่าเยวี่ย พวกเราก็เลยฆ่าเขา”
หลิ่วสือซุ่ยครุ่นคิด ก่อนกล่าวว่า “เอาล่ะ เหตุผลนี้ืถือว่าพอเพียง”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ต่อให้ไม่มีเรื่องนี้ เจ้าก็ไม่มีทางที่จะมีอนาคตที่ดีในชิงซานได้”
“มีสิทธิ์อะไร?”
หลิ่วสือซุ่ยมิได้โกรธ หากแต่ไม่เข้าใจจริงๆ
จิ๋งจิ่วคิดถึงตอนที่ศิษย์พี่กลับมาจากเผ่าหมิงเมื่อในอดีต ความดีความชอบของเขามากกว่าหลิ่วสือซุ่ย แต่ก็ยังถูกจับไปขังคุกกระบี่เอาไว้เป็นเวลานาน
หากมิเป็นเพราะเดิมทียอดเขาซั่งเต๋อ
