ป็นสิ่งที่ถูกลืมเลือนไปได้
หลิ่วสือซุ่ยทำเช่นนี้ไม่ได้ อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังทำไม่ได้ เช่นนั้นเขาก็ไม่มีทางกลายเป็นเจ้าสำนักได้ตลอดชีวิต
“ข้าไม่สนใจเรื่องนี้ ข้าไม่เคยคิดจะเป็นเจ้าสำนักมาก่อน”
หลิ่วสือซุ่ยมองเขาพลางกล่าวอย่างจริงจัง “ดังนั้นข้าไม่มีทางเสียใจ”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ข้ารู้”
หลิ่วสือซุ่ยรู้สึกพอใจ
คุณชายรู้ว่าเขาเป็นคนอย่างไร เชื่อว่าเขาจะเป็นคนแบบนั้นไปตลอด นี่่ช่างเป็นเรื่องที่น่ายินดีจริงๆ
เขาพูดต่อว่า “ข้าจะยังทำแบบนี้ต่อไป ทำดีให้มากหน่อย เรื่องที่ไม่ดีย่อมต้องน้อยลง”
“ความชั่วบนโลกไม่มีทางที่จะลดน้อยลงเพราะความพยายามในการจะกวาดล้างของเจ้า เพราะมันไม่ใช่สิ่งที่จับต้องได้จริง”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ทุกสรรพสิ่งบนโลกมีกฎเกณฑ์ของตัวเองอยู่ หมุนเวียนไปตามกฎเกณฑ์ของตัว อยู่ในตำแหน่งของตัวเอง นี่คือดี แต่ถ้าทำลายกฎเกณฑ์ ทำให้ระเบียบวุ่นวาย นี่คือเลว เจ้าอยากจะกำจัดความชั่ว ก็ต้องทำลายต้นตอที่ทำให้เกิดความเลว ถึงจะทำให้ความเลวไม่มีโอกาสปรากฏขึ้นมาได้”
หลิ่วสือซุ่ยถาม “อย่างนั้นพวกเราควรจะทำอย่างไรขอรับ?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “สร้างระเบียบที่แข็งแกร่งและมั่นคงที่สุดบนโลกขึ้นมา”
หลิ่วสือซุ่ยถาม “ทำอย่างไรถึงจะทำเช่นนั้นได้?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “กลายเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดบนโลก”
นี่มิใช่การบอกให้ทำดี หากแต่เป็นการบอกให้เรียน
อย่าไปคิดอะไรไร้สาระให้วุ่นวาย การบำเพ็ญเพียรต่างหากถึงจะเป็นทางที่ถูกต้อง
ห
