้กั้วหนานซานอยู่ในยอดเขาเหลี่ยงว่าง เขามักจะเห็นภาพหม่าหวาหรี่ตาอยู่บ่อยๆ ตอนนั้นเขารู้สึกว่ามันน่ารังเกียจ
……
……
ภายในตำหนัก
“ข้าไม่มั่นใจว่าเขามีความเกี่ยวข้องกับการตายของอาจารย์อาจั่วอี้แห่งยอดเขาปี้หูอย่างไร แต่ข้าสามารถมั่นใจว่าในคืนที่อาจารย์อาจั่วอี้ตาย เขาไม่ได้อยู่ในถ้ำของตัวเอง”
บนใบหน้าของเจี่ยนหรูอวิ๋นไม่มีสีหน้าใดๆ เขากล่าวต่อว่า “กู้หานเองก็รู้ ยิ่งไปกว่านั้นตอนนั้นอาจารย์อาต้วนก็เคยสืบสวนเรื่องนี้”
ต้วนเหลียนเถียนคิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะเอ่ยถึงตนเองเร็วขนาดนี้ เมื่อคิดถึงทีท่าของกฎแห่งกระบี่ เขาจึงอดรู้สึกขนหัวลุกขึ้นมาไม่ได้ จึงกล่าวกับทุกคนว่า “ถูกต้อง ตอนนั้นศิษย์หลานหลิ่วก็ยอมรับในเรื่องนี้แล้ว เพียงแต่ว่า…นี่ไม่อาจอธิบายอะไรได้”
เจี่ยนหรูอวิ๋นมิได้สนใจท่าทีที่จะปัดเรื่องนี้ออกจากตัวที่แฝงอยู่ในคำพูดของเขา หากแต่ยังคงกล่าวต่อด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “หลายวันก่อนเจี่ยนหรูซานน้องชายของข้าคอยสืบเรื่องการตายของอาจารย์อาจั่วอี้อยู่ ผลสุดท้ายเขาถูกมารเผ่าหมิงฆ่าตายที่นอกเมืองเจียนลี่ ข้าคิดว่าเขาถูกคนฆ่าปิดปาก”
ฉือเยี่ยนกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย “เจ้าอยากจะถามอะไรก็ถามออกมา”
เจี่ยนหรูอวิ๋นหมุนตัวกลับมามองหลิ่วสือซุ่ย ก่อนกล่าวว่า “ในปีนั้นพวกเราถามเจ้าว่าคืนนั้นเจ้าไปทำอะไร เจ้าก็ไม่ยอมตอบ พวกเราเข้าใจว่าตอนนั้นเจ้าต้องพยายามทำผิดเพื่อที่จะได้เข้าไปยังปู้เหล่าหลิน อย่างนั้นตอ
