อาจารย์จากยอดเขาทั้งเก้ามาประชุมกันเป็นจำนวนมาก เพียงแต่ตำหนักมีขนาดใหญ่อย่างมาก ทำให้ในตำหนักยังคงดูกว้างอยู่
พื้นที่ดูหยกดำมีหมอกบางๆ ปรากฏขึ้นมา ฟางจิ่งเทียนค่อยๆ เดินเข้ามา
เขาเป็นคนดำเนินการประชุมยอดเขาในวันนี้ สายตาของเขากวาดไปบนใบหน้าของทุกคนที่อยู่ในตำหนัก ภายในตำหนักที่เดิมก็เงียบอย่างมากอยู่แล้ว ในเวลานี้กระทั่งเสียงเมฆที่ลอยตกลงมาก็ยังได้ยิน
ที่ผ่านมาภาพลักษณ์ของฟางจิ่งเทียนนั้นดูปกติธรรมดา บนใบหน้ามักจะมีรอยยิ้ม ในงานชุมนุมทดสอบกระบี่มักจะเห็นภาพเขาคุยเล่นกับผู้อื่นเป็นประจำ
หลายคนสังเกตเห็นว่าวันนี้หลังจากเขาปรากฏตัว ไม่ว่าจะเป็นบนใบหน้าหรือว่าในดวงตาล้วนแต่ไม่มีรอยยิ้มเลย สีหน้าทุกคนจึงอดคร่ำเคร่งขึ้นมาไม่ได้
โดยเฉพาะเจ้าแห่งยอดเขาอวิ๋นสิงและผู้อาวุโสบางคนยิ่งรู้สึกว่าคนผู้นี้ดูแปลกหน้า ราวกับว่าไม่เคยเจอมาก่อน
นี่แสดงให้เห็นว่าเจ้าแห่งยอดเขาซีไหลที่พวกเขาเคยรู้จักก่อนหน้านี้คนนั้น หาใช่ตัวตนที่แท้จริงของฟางจิ่งเทียนไม่
ไม่มีการกล่าวเปิดงาน ไม่มีการทักทาย ฟางจิ่งเทียนกล่าวตรงๆ ว่า “ว่าเรื่องของปู้เหล่าหลินก่อน”
ยังคงเป็นคำพูดที่พูดต่อๆ กันมาประโยคนั้น สำหรับผู้บำเพ็ญพรตแล้ว เวลาคือสิ่งที่ไม่สำคัญที่สุด แต่ก็เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดเช่นกัน ไม่มีใครที่จะยอมเอาเวลามาทิ้งกับเรื่องนี้
กั้วหนานซานเดินเข้ามา ก่อนจะกล่าวอธิบายเรื่องราวที่เกี่ยวข้องรอบหนึ่ง ตั้งแต่การกำจัดกำจัด
