มเจ็บปวดและความเสียใจ
กั้วหนานซานตกตะลึงเป็นอย่างมาก กล่าวถามเสียงคร่ำเคร่งว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
เจี่ยนหรูอวิ๋นสูดหายใจ บังคับให้ตัวเองสงบลง ก่อนกล่าวว่า “เขากำลังสืบเกี่ยวกับการตายของอาจารย์อาจั่วอี้ เพิ่งจะได้เบาะแส จากนั้นก็ตายที่จังหวัดชีไห่”
กู้หานคิดถึงความเป็นไปได้บางอย่างขึ้นมา จ้องมองดวงตาเขาพลางกล่าวถามว่า “ใครเป็นคนร้าย? เจ้ามาหาศิษย์น้องหลิ่วทำไม?”
เจี่ยนหรูอวิ๋นสีหน้าเศร้าโศกเป็นอย่างยิ่ง กล่าวว่า “ในตอนที่เขาเพิ่งจะกลับมายังสำนักข้าก็เคยบอกแล้วว่าข้ามีเรื่องหนึ่งอยากจะถามเขา”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ กั้วหนานซานพลันรู้สึกโกรธขึ้นมาเล็กน้อย แต่เมื่อคิดถึงว่าเจี่ยนหรูอวิ๋นเพิ่งจะเสียน้องชายไป กำลังอยู่ในช่วงเศร้าสลด จึงทำใจว่ากล่าวตักเตือนไม่ลง
แต่กู้หานกลับไม่สนใจสิ่งเหล่านี้ เขากล่าวเสียงเย็นชาเล็กน้อยว่า “หรือว่าเจ้ายังสงสัยศิษย์น้องหลิ่วอยู่อีก? กระทั่งการตายของหรูซาน เจ้าก็ยังคิดว่าเขามีส่วนเกี่ยวข้อง?”
เจี่ยนหรูอวิ๋นจ้องมองดวงตาเขาพลางกล่าวว่า “พวกเราต่างก็รู้ว่าในคืนที่อาจารย์อาจั่วอี้ตาย หลิ่วสือซุ่ยไม่อยู่ที่ถ้ำของตัวเอง หากท่านไม่ยอมให้ข้าถามเขา อย่างนั้นท่านก็ตอบข้ามาหน่อยสิว่าคืนนั้นเขาไปไหน?”
หม่าหวาที่ยืนนิ่งมาโดยตลอดกล่าวขึ้นมาว่า “ตอนนั้นศิษย์น้องหลิ่วบอกว่าเขาออกไปเดินเล่น”
เจี่ยนหรูอวิ๋นกล่าวเสียงสั่นว่า “เขากำลังปิดบังให้ใครอยู่? เขาไปหาใครพวกเราต่างรู้อยู่
