วลาหยุดลงได้ ล้วนแต่ไม่มีตัวตนอยู่จริง
รวมไปถึงเมฆขาว
รวมไปถึงเมฆที่ไล้ผ่านใบหน้า
ความรัก
และอื่นๆ อีกมากมาย
……
……
ไป๋เจ่าเดินออกมาจากถ้ำ
กู้ชิงและคนอื่นๆ ต่างออกไปแล้ว
เจ้าล่าเยวี่ยยืนอยู่ริมผา มือไพล่หลังมองดูทะเลเมฆ
ไป๋เจ่าเดินมาที่ข้างกายนาง
ในภูเขาพลันมีลมพัดขึ้นมา
ทะเลเมฆขยับขึ้นลง ไหลขึ้นมาบนยอดเขา ไหลผ่านใบหน้าไป
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวว่า “แต่ไหนแต่ไรมาข้ามิใช่คนที่เจ้าต้องแย่งชิงด้วย หากแต่เป็นตัวเขา”
ไป๋เจ่ากล่าว “เจ้าจะบอกว่าเขาหลงตัวเองเกินไป?”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “ไม่ เป็นเพราะเขาเชื่อว่าการมีชีวิตอยู่เป็นเรื่องของคนคนเดียว”
…………………………….
