ในชิงซานย่อมไม่มีหน้าร้อนอันแสนทรมาน ริมธารมีลมเย็นสบายพัดโชย
ไป๋เจ่ายืนอยู่ริมหน้าต่างมองดูหลิ่วสือซุ่ยอย่างเงียบๆ
หลิ่วสือซุ่ยคิดในใจว่าเหตุใดใบหน้าที่บอบบางและสายตาที่เงียบสงบเช่นนี้ถึงมารวมอยู่ในตัวคนคนเดียวได้?
จากนั้นเขาก็คิดถึงข่าวลือที่ได้ยินมาจากในเมือง ในใจพึมพำขึ้นมา หากเป็นอย่างที่ลือกันจริง นางผู้นี้ก็จะเป็นฮูหยินของคุณชายในอนาคตของตัวเอง?
เมื่อคิดถึงเรื่องเหล่านี้ สีหน้าเขาจึงระมัดระวังขึ้นมา ก่อนกล่าวถามว่า “ไม่ทราบว่าเจ้ามาหาข้ามีธุระอะไร?”
ไป๋เจ่าเองก็รู้สึกใครรู้ในตัวเขาเช่นเดียวกัน
เมื่อสิบกว่าปีก่อน ในตอนที่กั้วหนานซานและศิษย์ยอดเขาเหลี่ยงว่างคนอื่นๆ เสนอชื่อเขาขึ้นมา นางรู้สึกไม่เข้าใจเป็นอย่างมาก นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดพวกเขาถึงได้เชื่อมั่นในตัวเด็กหนุ่มที่เพิ่งจะเข้ามาในสำนักชิงซานคนนี้อย่างมาก คิดว่าเขาจะสามารถบรรลุภารกิจอันแสนยากลำบากนี้ได้
แต่เรื่องราวที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นได้พิสูจน์ให้เห็นถึงสายตาอันเฉียบคมของกั้วหนานซานและคนอื่นๆ หลิ่วสือซุ่ยหลอกทั้งโลกได้สำเร็จ เข้าไปในปู้เหล่าหลิน เอาหลักฐานที่สำคัญที่สุดออกมา
ในระหว่างนี้ได้เกิดเรื่องราวเรื่องหนึ่งขึ้น หลิ่วสือซุ่ยหยิบยืมแผนการนี้สังหารลั่วไหวหนานที่เป็นศิษย์พี่ใหญ่ของนาง
ไป๋เจ่าไม่เข้าใจว่าหลิ่วสือซุ่ยเป็นคนอย่างไรกันแน่
นางมองหลิ่วสือซุ่ยพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “ได้ยินว่าจิ๋งจิ่วรักเจ้ามาก ถึ
