ยากจะมีเวลามากหน่อย เพื่อเตรียมตัวเตรียมใจ
เสี่ยวเหอถาม “อาจารย์เซียนจิ๋งจิ่วผู้นั้นเป็นคนอย่างไรกันแน่?”
หลิ่วสือซุ่ยครุ่นคิดพลางกล่าวว่า “เขาขี้เกียจอย่างมาก”
เสี่ยวเหอกล่าว “แล้วก็?”
หลิ่วสือซุ่ยใช้ความเงียบในการตอบ ไม่มีแล้วก็
เสี่ยวเหอกล่าวอย่างไม่เข้าใจ “เขามีชื่อเสียงในโลกแห่งการบำเพ็ญพรตมากขนาดนี้ จะเป็นไปได้อย่างไรที่มีจุดเด่นอันนี้เพียงอย่างเดียว ไหนเจ้าบอกว่าสนิทกับเขามิใช่หรือ?”
หลิ่วสือซุ่ยปวดใจเล็กน้อย กล่าวว่า “ความจริงข้าเองก็ไม่ได้เจอเขามาหลายปีแล้ว”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ เสี่ยวเหอพลันรู้สึกไม่ค่อยสบายใจขึ้นมา
เดิมนางคิดว่าหลิ่วสือซุ่ยเป็นผู้ทำความดีความชอบอย่างใหญ่หลวงให้ชิงซาน หลังกลับมาแล้วจะต้องได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นและได้รับรางวัล ในสถานการณ์แบบนั้น หากเขาจะให้ตนเองมาหลบอยู่ที่นี่ก็มิใช่เรื่องยากลำบากอะไร
ปัญหาคือหลังมาถึงชิงซาน การต้อนรับอย่างอบอุ่นมีแล้ว แต่การมอบรางวัลกลับไม่รู้จัดขึ้นที่ไหน ที่สำคัญที่สุดก็คือบรรยากาศการสนทนาตอนที่อยู่ริมธารก่อนหน้านี้มันค่อนข้างแปลก
ที่นางถามถึงจิ๋งจิ่ว เพราะอยากดูว่าสามารถเตรียมทางหนีทีไล่ใหม่เอาไว้ล่วงหน้าได้หรือไม่
ตอนที่อยู่นอกห้องเรียนของหอสี่เจี้ยน หลินอู๋จือได้เล่าเรื่องบางเรื่องของจิ๋งจิ่วให้นางฟัง
หากทุกเรื่องเจ้าล่าเยวี่ยล้วนแต่รับฟังจิ๋งจิ่ว เช่นนั้นก็เท่ากับว่าจิ๋งจิ่วมีอำนาจของเจ้าแห่งยอดเขาเสินม่ออยู่ในม
