“ศิษย์พี่ยิ่งใหญ่!”
เสียงทักทายที่มีความจริงใจจำนวนนับไม่ถ้วนดังขึ้นริมธารสี่เจี้ยน
หน้าหอสี่เจี้ยน อาจารย์อาเหมยหลี่แห่งยอดเขาชิงหรงและหลินอู๋จือแห่งยอดเขาเทียนกวงสบตากัน ในสายตาเผยให้เห็นรอยยิ้มชื่นชม
ศิษย์แต่ละยอดเขาที่ทราบข่าวต่างทยอยมา ลำแสงกระบี่สองสว่างหน้าผา
เมื่อเห็นหลิ่วสือซุ่ยที่อยู่ในวงล้อมของกลุ่มคน ศิษย์จากแต่ละยอดเขารู้สึกดีใจเป็นยิ่งนัก อารมณ์เริ่มสับสนขึ้นมาอีกครั้ง ศิษย์หนุ่มสาวที่อยู่ริมธารสี่เจี้ยนเพียงแต่รู้เรื่องราวที่เล่าลือต่อๆ กันมาของหลิ่วสือซุ่ย มิได้รู้รายละเอียดหลายๆ อย่างที่เกิดขึ้นในเวลานั้น แต่พวกเขาคือคนที่เห็นเหตุการณ์เหล่านั้น บางคนเรียกได้ว่าเป็นผู้ที่ประสบกับเหตุการณ์เหล่านั้นก็ว่าได้ เมื่อคิดถึงวันเวลาอันยากลำบากของหลิ่วสือซุ่ยตอนอยู่ในชิงซาน พวกเขาพลันรู้สึกผิดขึ้นมา ถึงแม้นั่นจะเป็นแผนการของยอดเขาเหลี่ยงว่าง แต่สายตาดูถูกและการเยาะเย้ยถากถางเหล่านั้นล้วนแต่ออกมาจากตัวพวกเขา
ส่วนศิษย์ยอดเขาเทียนกวงเหล่านั้น เมื่อคิดถึงห้องหินที่ไม่มีใครสนใจบนยอดเขาห้องนั้นก็ยิ่งรู้สึกอับอายขึ้นมา
มีลำแสงกระบี่ตรงมาจากยอดเขาเหลี่ยงว่าง จากนั้นบินลงมาริมธาร
กลุ่มคนเปิดทางออก กั้วหนานซานเดินมาตรงหน้าหลิ่วสือซุ่ย ยื่นมือไปตบไหล่เขา ก่อนกล่าวด้วยความรู้สึกตื่นเต้นว่า “กลับมาก็ดีแล้ว”
กู้หานยืนอยู่ด้านหลังกั้วหนานซาน ยิ้มๆ มิกล่าวกระไร
หลิ่วสือซุ่ยมองเขาพลางกล่าวอย่
