กระบี่มิคำนึงเข้าไปในดินแดนแห่งความว่างเปล่าแล้วเร่งความเร็วอีกครั้ง ระหว่างทางเข้าไปในแดนอัศนีสองครั้งเพื่อรับการชำระล้างจากสายฟ้า เติมพลังวิญญาณ ตกเย็นวันที่สองก็เดินทางมาถึงส่วนลึกของทะเลที่อยู่ห่างไกล
น้ำวนยักษ์ยังคงเป็นเหมือนอดีตที่ผ่านมา กลืนกินน้ำทะเลไม่หยุด แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับไม่ได้ดูคุ้มคลั่งแต่อย่างใด ฟังดูไพเราะเสนาะหู มิน่าถึงถูกเรียกว่าดินแดนลี้ลับหมิงเฉวียน[1]
หมอกที่ปกคลุมเกาะยังคงหนาทึบ กระทั่งปลาก็ยังไม่อาจเข้าไปได้ แล้วก็ไม่รู้ว่าในอดีตเด็กรับใช้ผู้นั้นและซีหวังซุนออกมาจากเกาะได้อย่างไร
ยักษ์นั่งขัดสมาธิอยู่ในทะเล มือซ้ายถือไม้ยักษ์หมื่นปีเอาไว้ มือขวายันศีรษะ หนังตาตกลงมา รู้สึกง่วงเป็นอย่างมาก แต่ยังคงอดทนเหลือบมองไปทางหมอกแห่งนั้นเป็นพักๆ
กระบี่มิคำนึงบินลงมาจากบนฟ้า บินมาถึงตรงหน้าเขา สั่ปลายกระบี่นสะเทือน วาดเป็นวงกลมสองสามวง จากนั้นหยุดลง
ในดวงตายักษ์เผยให้เห็นสายตายินดี จากนั้นยื่นนิ้วมือไปแตะกระบี่มิคำนึงอย่างระมัดระวัง
การเคลื่อนไหวของเขามีความแม่นยำ มิได้ทำให้กระบี่มิคำนึงกระเด็นออกไปแม้แต่นิดเดียว
กระบี่มิคำนึงส่งเสียงฟิ้วบินจากไป
ยักษ์มองไปยังทิศทางที่กระบี่บินหายไป พลางโบกมือ
ในท้องฟ้ามีลมแรงพัดโบกขึ้นมา
ยักษ์เก็บมือกลับมา เอามือปิดปากหาวออกมาทีหนึ่ง ก้มหน้ามองดูเกาะที่อยู่ในหมอก สีหน้าเผยให้เห็นรอยยิ้มที่ดูใสซื่อ
เขาลุกขึ้นเดินไปยังน้ำวนยักษ์ที
