ึงกุ่ยมู่หลิงที่อยู่ในแม่น้ำจั๋วตัวนั้น จึงยิ้มพลางส่ายศีรษะ ในใจครุ่นคิดว่ากระทั่งกำลังเสริมของเผ่าหมิงก็ยังเอามาให้ซีหวังซุน มิน่าซีหวังซุนถึงได้เชื่อใจเขาถึงเพียงนี้
อินซานเองก็อดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้ เขากล่าวว่า “ทำหน้าตาเจ้าเล่ห์เชียว ทำไมกระทั่งยิ้มก็ดูคล้ายกำลังวางแผนชั่วอยู่เลย”
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “บนโลกนี้ยังมีใครที่มีสิทธิ์พูดคำว่าวางแผนชั่วต่อหน้าเจ้าได้อีก”
อินซานกล่าวอย่างจริงจัง “ข้าไม่ได้วางแผนชั่วอะไร เพียงแต่เขากับศิษย์พี่ของเขาล้วนแต่เหมือนกัน ต่างก็มีนิสัยดื้อรั้น คิดอยากจะพิสูจน์ให้คนทั้งโลกได้เห็นว่าต่อให้ไม่ได้ร่ำเรียนเพลงกระบี่ชิงซาน เกาะหมอกก็ยังเป็นที่หนึ่งในด้านเพลงกระบี่ของโลก ศิษย์ทรยศของชิงซานอย่างหลิ่วสือซุ่ย พวกเขาไหนเลยจะยอมปล่อยให้หลุดมือไปได้ ย่อมต้องทุ่มเทอย่างเต็มที่เพื่อเลี้ยงดูเขาขึ้นมา”
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินกล่าวว่า “ในสายตาของพวกเขา เจ้าถูกสำนักชิงซานขังมาเป็นเวลาหลายร้อยปี ทันทีที่หนีออกมาได้ จะต้องพยายามคิดหาวิธีแก้แค้นอย่างแน่นอน ดังนั้นถึงได้เชื่อใจเจ้า”
อินซานกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “เจ้าจำเป็นต้องยอมรับว่าตรรกะอันนี้มันฟังดูแล้วมีเหตุผลอยู่หลายส่วนทีเดียว”
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินหัวร่อขึ้นมาจนน้ำตาเกือบจะไหล “ช่างโง่งมจริงๆ สองคนนั่น….นั่นมันชิงซานของเจ้านะ!”
อินซานมองดูเขาอย่างเงียบๆ ก่อนกล่าวว่า “ถูกต้อง นั
