่นมันชิงซานของข้า”
ชิงซานของเขาคือสิ่งที่งดงามและแข็งแกร่งที่สุดบนโลกนี้
ศัตรูของชิงซานล้วนแต่สมควรตาย
อย่างเช่นสำนักกระบี่ซีไห่
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินเก็บรอยยิ้ม มองดูเขาด้วยสายตาเย็นชาพลางกล่าวว่า “ปู้เหล่าหลินก็เป็นของเจ้า”
อินซานมองไปทางทะเล กล่าวว่า “จะเปิดทางไปสู่สวรรค์ ก็จำเป็นต้องมีดาบที่คมที่สุด”
น้ำทะเลสาดกระแทกไปบนหินโสโครก แตกเป็นฟองสีขาวจำนวนนับไม่ถ้วน คล้ายจะสลายหายไปในลมทะเล
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวว่า “ชีวิตนี้น้อยครั้งนักที่ข้าจะรู้สึกนับถือใคร ศิษย์น้องของเจ้าถือเป็นคนหนึ่ง เหลียนซานเยวี่ยถือเป็นคนหนึ่ง เฉาหยวนถือเป็นครึ่งคน เสินหวงองค์ก่อนถือเป็นครึ่งคน แต่ตอนนี้ดูแล้ว ยังคงเป็นเจ้าที่แข็งแกร่งที่สุด”
อินซานกล่าวว่า “ตอนนั้นข้าถูกศิษย์ทรยศสองคนนั่นกับจิ่งหยางจับไปขังไว้ในคุกกระบี่ ปู้เหล่าหลินกลายเป็นกลุ่มไร้นาย ใครจะไปคิดบ้างว่าจะถูกผู้สืบทอดของตาเฒ่าทะเลใต้เอาไป”
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินกล่าวว่า “ที่แท้ทั้งหมดนี่ก็เป็นแค่การทำให้เจ้าได้ปู้เหล่าหลินกลับมาครอบครองใหม่อีกครั้ง”
อินซานผายมือพลางกล่าว “ไม่อยากนั้นจะทำอย่างไร? ตอนนี้ข้าอ่อนแอขนาดนี้ ต่อให้รวมเจ้าเข้าไปด้วยก็สู้เขาไม่ได้”
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินคิดถึงลำแสงกระบี่สายนั้นในคืนนั้น ก่อนจะส่ายหัวพลางกล่าว “เขากำลังอยู่ในจุดสูงสุด ข้ามิใช่คู่มือของเขา”
อินซานยิ้มพลางกล่าว “เขาเป็นเทพ
