ค่อนข้างพอใจทีเดียว เสียดายที่นางขึ้นไปยอดเขาเสินม่อแล้ว ยากจะสลัดนิสัยประหลาดของจิ่งหยางได้”
เสียงนั้นกล่าวว่า “เหตุใดต้องใส่ใจถึงเพียงนี้?”
กั้วตงใช้แตงกวาชี้ไปยังส่วนลึกของทุ่งกว้าง พลางกล่าวว่า “ตอนนั้นข้าอยากจะฆ่านางที่อยู่ในแคว้นเสวี่ย เที่ยวเดินทางไปพูดกล่อมสำนักต่างๆ สุดท้ายมีเพียงคนครึ่งที่ยอมช่วยข้า เจ้าคือคนหนึ่ง ท่านเผยคืออีกครึ่งหนึ่ง ตอนนั้นข้าเข้าใจแล้วว่าคนอย่างพวกเรานั้นถือเป็นพวกแปลกประหลาดในโลกแห่งการบำเพ็ญพรต พวกแปลกประหลาดนั้นมีจำนวนน้อย ไม่เพียงพอที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรได้มากนัก พวกเราต้องการคนที่คิดเหมือนกันมากกว่านี้ ดังนั้นข้าจึงอยากจะชี้นำทางให้พวกเขาตอนที่พวกเขาอายุยังน้อย ด้วยหวังว่าความคิดของพวกเขาจะไม่คร่ำครึโบราณไปตามกาลเวลา”
เสียงนั้นถอนใจออกมาพลางกล่าวว่า “คนหนุ่มสาวพอแก่ลงก็จะกลายเป็นคนแก่ แล้วยังจะเป็นคนหนุ่มสาวเหมือนในอดีตได้อย่างไรล่ะ?”
กั้วตงกล่าว “มีเหตุผล แต่ก็ต้องลองดู”
เสียงนั้นกล่าว “ข้ารู้เรื่องเวลาของเจ้า แต่เจ้าดูเหมือนจะใจร้อนไปหน่อย”
กั้วตงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันเล็กน้อย “เจ้าน่าจะรู้ดี ทุกคนเริ่มใจร้อนขึ้นมาแล้ว”
……
……
หน้าผาที่พังถล่มลงมานอกเมืองไห่โจวคล้ายกับบาดแผลที่น่ากลัวบนผิวโลก ทุกที่ล้วนแต่เต็มไปด้วยเศษหินและต้นไม้ที่หักโค่น มิอาจตั้งตระหง่านอยู่ได้
ภาพในทะเลยิ่งน่ากลัว ทุกที่เต็มไปด้วยโขดหิน โขดหินเตี้ยๆ ก็จมอยู่ภายใต้ฟองสีขา
