หลายปีก่อน ตอนที่แม่ชีชราที่เลี้ยงดูเหอจานจนเติบใหญ่ผู้นั้นได้จากโลกไป เขาเศร้าเสียใจเป็นยิ่งนัก จึงแอบไปร้องไห้ตรงริมธารหลังสำนักชี
และในคืนนั้นเอง เขาก็ได้พบผ้าบางๆ ชิ้นหนึ่งอยู่ในซอกหินริมธาร
จนกระทั่งถึงวันนี้เขายังไม่อาจควบคุมพลังวิเศษของผ้าบางชิ้นนั้นได้ทั้งหมด แต่เขามั่นใจว่าผ้าชิ้นนั้นคืออาวุธวิเศษที่ทรงพลังอย่างมาก หากว่าจากระดับความล้ำค่าแล้ว ต่อให้เอากระดูกมังกรและหินผลึกที่เขาเก็บได้หลังจากนั้นรวมเข้าด้วยกันก็ยังมิอาจเทียบได้
เขาเก็บผ้าชิ้นนั้นเป็นไพ่ตายใบสุดท้ายของตัวเอง แอบซ่อนเอาไว้ลึกที่สุด กระทั่งเพื่อนที่สนิทที่สุดก็ยังไม่ล่วงรู้ เช่นนั้นกั้วตงล่วงรู้ได้อย่างไร?
หากบอกว่าศิษย์ระดับสูงของสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยสามารถใช้วิชาเชื่อมโยงสองจิตล่วงรู้ความลับของตัวเองได้ เช่นนั้นเหตุใดนางถึงพูดคำว่าก้อนหินริมธารด้านหลังสำนักชีออกมาได้?
ถงเหยียนเห็นสีหน้าของเหอจานแปลกไป ในใจครุ่นคิดหรือว่ากั้วตงมีความสัมพันธ์กับคนผู้นั้นจริงๆ?
จนกระทั่งถึงตอนนี้ เขายังไม่เคยคิดว่าคนผู้นั้นคือกั้วตง
“เนื้อแพะย่างคืนนั้นเป็นอย่างไรบ้าง?”
กั้วตงมองถงหลูพลางกล่าว
จากนั้นนางมองถงเหยียนพลางกล่าว “สุราคืนนั้นล่ะ? หากข้าจำไม่ผิดล่ะก็ นั่นเป็นเพียงครั้งเดียวที่เจ้าดื่มจนเมามายใช่ไหมล่ะ”
……
……
ภายในห้องเงียบสงัดลงอีกครั้ง
ถงหลูและเหอจานสบตากัน ตกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก
พวกเขาและถงเหยียนเข้ารวมการประลองวิถ
