ีพรตในงานชุมนุมเหมยฮุ่ยครั้งนั้น
ที่ริมทะเลสาบคืนนั้น พวกเขาและอีกหลายคนนั่งล้อมรอบกองไฟกินเนื้อแพะย่าง ดื่มสุราที่คล้ายว่าไม่มีวันหมด พูดคุยอะไรกันมากมาย
ถงเหยียนมองกั้วตง ก่อนกล่าวด้วยสีหน้าคร่ำเคร่ง “หรือว่า?”
“ถูกต้อง พวกเจ้าและลั่วไหวหนาน กั้วหนานซานล้วนแต่เป็นคนที่ข้าเลือกมา เรื่องที่พวกเจ้าทำล้วนแต่เป็นเรื่องที่ข้าต้องการให้พวกเจ้าทำ”
เสียงของกั้วตงเรียบเฉย มิได้มีอารมณ์อะไรแอบแฝง เปิดเผยตรงไปตรงมา คล้ายมหานทีอันกว้างใหญ่ไพศาล
ปัญหาอยู่ที่ว่า ศิษย์วัยหนุ่มสาวที่ล้อมรอบกองไฟร่ำสุรากินเนื้อย่างในคืนนั้นแทบจะเป็นศิษย์อัจฉริยะทั้งหมดของแต่ละสำนัก เรียกได้ว่าเป็นอนาคตของโลกบำเพ็ญพรต ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องที่พวกเขาทำล้วนแต่เป็นเรื่องใหญ่อย่างแท้จริง เรื่องเหล่านั้นเกี่ยวพันถึงอนาคตของเผ่าพันธุ์มนุษย์ เกี่ยวพันถึงโลกในอุดมคติ เป็นการกำจัดมารขจัดปีศาจ เป็นการเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง เป็นการใช้วิธีที่ไม่ประสีประสาของตนบีบให้เหล่าอาจารย์ที่มีความคิดลึกซึ้งเหล่านั้นจำต้องลงมือทำลายลานเมฆ
“นี่…เป็นไปไม่ได้”
ถงหลูพูดพึมพำ
ถงเหยียนกล่าวว่า “เจ้าทำอะไรตั้งมากมายขนาดนี้ อยากจะให้พวกข้าทำอะไรให้เจ้ากันแน่?”
กั้วตงกล่าว “มิใช่ข้าที่อยากทำอะไร ความไม่พอใจอาจารย์และโลกแห่งการบำเพ็ญพรตในตอนนี้ อีกทั้งเป็นกังวลต่ออนาคตของเผ่าพันธุ์มนุษย์ เหล่านี่ล้วนแต่เป็นความคิดของพวกเจ้า ข้าเพียงแต่มอบวิธีการบา
