ง เขาเคยได้ยินข่าวลือของจิ๋งจิ่วมา นึกว่าเป็นการกล่าวเกินจริง แต่ตอนนี้ดูแล้ว หรือว่ามันจะเรื่องจริง?
เหอจานกล่าวกับถงหลูว่า “พวกเจ้าสองคนอย่าสู้กัน ในห้องมีเตียงให้พวกเจ้าที่เป็นคนป่วยอยู่เตียงเดียว ถ้าเตียงพังจะทำอย่างไร?”
ถงหลูมองเขา กล่าวว่า “เจ้าอธิบายสถานการณ์ตอนนี้หน่อยดีไหม?”
เหอจานผายมือ กล่าวว่า “อย่าถามข้าเลย ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเจ้ามาได้อย่างไร สถานการณ์ตอนนี้ก็แปลกประหลาดอย่างที่เห็นนี่แหละ”
เขาคิดว่าตัวเองน่าสงสาร สองวันมานี้ไม่รู้ผายมือมาแล้วกี่ครั้ง?
“ก่อนเจ้าสลบไป เจ้าจำอะไรได้ไหม?”
เสียงที่ฟังดูเย็นชาแต่แฝงเอาไว้ด้วยความหยิ่งทะนงเสียงหนึ่งดังขึ้น
ทั้งสามคนหันไป ก่อนจะพบว่าถงเหยียนนั่งเล่นหมากล้อมอยู่ริมหน้าต่างมาโดยตลอด
ตั้งแต่ต้นถงเหยียนมิได้กล่าวอะไร มิได้ส่งเสียง แต่กลับทำให้คนหลงลืมไปว่าเขาเองก็อยู่ในห้องนี้ด้วย
ถงหลูตกใจเป็นอย่างมาก เขาคิดไม่ถึงว่าถงเหยียนจะอยู่ที่นี่ด้วย จากนั้นจึงเริ่มครุ่นคิดถึงคำถามของเขา
ในคืนก่อน ด้านนอกเมืองไห่โจวเกิดความวุ่นวาย ลำแสงกระบี่บินฉวัดเฉวียน ทุกที่เต็มไปด้วยอันตราย
ตอนนั้นจิตใจเขาไม่อยู่กับเนื้อกับตัว หลายครั้งเกือบได้รับบาดเจ็บ ต้องอาศัยสัญชาติญาณจึงหนีรอดออกมาได้
จนกระทั่งในช่วงเวลาหนึ่ง ไม่รู้เป็นเพราะอาการบาดเจ็บกำเริบหรือว่าโมโหจนหายใจไม่ทัน ภาพเบื้องหน้าเขากลายเป็นสีดำ จากนั้นสลบไป
ก่อนที่จะสลบไป เขาจำได้เพียงแต
