่ว่าในท้องฟ้ายามค่ำคืนเต็มไปด้วยลำแสงกระบี่ตกลงมาราวพายุฝน
จากนั้น นอกเมืองไห่โจวก็มีพายุฝนโหมกระหน่ำลงมาจริงๆ
ลานเมฆที่แตกออกอยู่ในพายุฝน จากนั้นร่วงตกลงไปในน้ำทะเล
ถงหลูนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ เขามองถงเหยียนพลางกล่าว “เช่นนั้นเจ้าก็รู้เรื่องเหล่านี้หมดแล้ว?”
ถงเหยียนกล่าว “ข้าสงสัยซีไห่มาโดยตลอด แผนการครั้งนี้เป็นคำแนะนำของข้า”
ถงหลูโกรธอย่างมาก จ้องมองดวงตาเขาพลางกล่าวถามว่า “ดังนั้นพวกเจ้าเลยปิดบังข้า?”
คืนก่อนในตอนที่เผชิญหน้ากับกั้วหนานซาน เขาก็เคยถามคำถามนี้ออกไปแล้ว
กั้วหนานซานบอกว่าเพราะเขาเป็นศิษย์ของสำนักซีไห่ จึงต้องปิดบังเขา อีกทั้งสิ่งที่พวกเขาต้องการกำจัดคือปู้เหล่าหลิน มิใช่สำนักกระบี่ซีไห่
นิสัยของถงเหยียนไม่เหมือนกับกั้วหนานซาน คำตอบของเขาก็ย่อมต้องไม่เหมือนกัน คำตอบของถงเหยียนตรงไปตรงมามากกว่า แล้วก็มีความเฉียบคมมากกว่า
คล้ายกับวิถีหมากล้อมของเขาที่เปลี่ยนแปลงไปในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา
“สำนักกระบี่ซีไห่ก็คือปู้เหล่านั้น เช่นนั้นหากเจ้าเป็นข้า เจ้าจะพูดไหม?”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ ถงหลูก็เงียบไปครู่ใหญ่อีกครั้ง เขามองเหอจานพลางกล่าวถามเสียงเบาๆ “ที่นี่คือที่ไหน?”
เหอจานผายมืออีกครั้ง กล่าวว่า “ที่นี่คือมีสำนักฌานเป่าทงที่มีแต่ผัก เต้าหู้และข้าวกล้อง กระทั่งเต้าหู้ยี้รสเผ็ดก็ยังไม่มี”
ถงหลูรู้สึกประหลาดใจ กล่าวถามว่า “พวกเจ้ามาทำอะไรที่นี่?”
เหอจานชี้ไปยังซูจึเย่ที่อยู่บน
