เตียงพลางกล่าว “เขาถูกมือสังหารของปู้เหล่าหลินวางยาในเมืองอี้โจว มีแต่ที่นี่ที่รักษาได้”
ถงหลูยิ้มเยาะกล่าวว่า “ข้าจะเข้าใจได้ไหมว่าพวกเจ้าจับมือกับมารชั่วนี่มาโดยตลอด?”
ในช่วงเวลาหลายร้อยปีมานี้ พรรคมารเสื่อมถอย พวกมารแก่เหล่านั้นได้หายสาบสูญไป นายน้อยของสำนักเสวียนอินเรียกได้ว่าเป็นผู้บำเพ็ญพรตพรรคมารที่มีชื่อเสียงมากที่สุด
ซูจึเย่ได้ยินเขากล่าวเย้ยหยัน จึงกล่าวว่า “สถานะของเจ้าในตอนนี้ก็ไม่ได้ต่างกับข้านัก ทางที่ดีทำความคุ้นเคยเสียดีกว่า”
ถงเหยียนกล่าวกับถงหลูว่า “ใครกันแน่ที่เอาเจ้ามาโยนไว้ที่นี่?”
เหอจานรู้สึกตื่นเต้น หากถงหลูจดจำเรื่องราวบางอย่างได้บ้าง ปัญหาที่กวนใจเขามาเป็นเวลาหลายปีอาจจะได้รับคำตอบเสียที
ถงหลูส่ายศีรษะ เขาจำเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องสุดท้ายในคืนนั้นไม่ได้จริงๆ
ถงเหยียนมองเหอจานพลางกล่าว “ไม่ต้องรีบ อีกฝ่ายส่งของมาต่อเนื่อง ดูค่อนข้างรีบร้อน น่าจะยังไปไหนไม่ได้ไกล”
เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านนอกห้อง
“ข้าคิดมาตลอดว่าศิลปะทั้งสี่นั้นไม่มีอะไรน่าสนใจ แต่ตอนนี้ดูแล้ว เหมือนการเล่นหมากล้อมจะทำให้คนฉลาดขึ้นมาได้จริงๆ”
ดรุณีในชุดขาวนางหนึ่งเดินเข้ามาในห้อง วันนี้นางมิได้มีผ้าแพรปิดหน้า ใบหน้าที่ดูธรรมดาไม่มีอะไรพิเศษนั้นกระจ่างใสเป็นอย่างมากเมื่ออยู่ภายใต้แสงอาทิตย์
เหอจานและถงหลูตกใจเป็นยิ่งนัก กระทั่งถงเหยียนก็ยังรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก “ศิษย์น้องกั้วตง?”
เม
